คำฟ้องและคำให้การ
คดีสืบเนื่องมาจากโจทก์ฟ้องจำเลยทั้งสองให้ชำระหนี้ตามสัญญารับสภาพหนี้และร่วมรับผิดชดใช้หนี้สินต่อโจทก์ ศาลชั้นต้นมีคำพิพากษาให้จำเลยทั้งสองร่วมกันชำระหนี้ โจทก์ขอหมายบังคับคดียึดทรัพย์ที่ดินตามหนังสือรับรองการทำประโยชน์ อ้างว่าเป็นของจำเลยที่ 1 และบ้านไม่มีเลขที่ อ้างว่าเป็นของจำเลยที่ 2ผู้ร้องทั้งสองยื่นคำร้องว่า ทรัพย์ที่โจทก์นำยึดดังกล่าวเป็นของผู้ร้องทั้งสอง โดยที่ดินดังกล่าวที่โจทก์อ้างว่าเป็นของจำเลยที่ 1 นั้นความจริงเป็นส่วนหนึ่งของที่ดินโฉนดเลขที่ 297 ซึ่งเป็นกรรมสิทธิ์ของผู้ร้องที่ 1 และบ้านดังกล่าวที่โจทก์อ้างว่าเป็นของจำเลยที่ 2 นั้นเป็นบ้านของผู้ร้องที่ 2 ปลูกขึ้นมาโดยอาศัยที่ดินของจำเลยที่ 2 ขอให้ถอนการยึดทรัพย์ที่ดินและบ้านดังกล่าวศาลชั้นต้นมีคำสั่งว่า
ผู้ร้องทั้งสองยื่นคำร้องเข้ามาโดยไม่ปรากฏว่าผู้ร้องทั้งสองมีผลประโยชน์ร่วมกันในมูลความแห่งคดีไม่ชอบด้วยประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 59ไม่รับคำร้องผู้ร้องทั้งสองอุทธรณ์ศาลอุทธรณ์ภาค 3 พิพากษายืนผู้ร้องทั้งสองฎีกาศาลฎีกาวินิจฉัยว่า "ผู้ร้องทั้งสองฎีกาว่า ผู้ร้องทั้งสองร้องขัดทรัพย์คนละประเภท เนื้อหาแยกจากกันชัดแจ้งแต่ที่ผู้ร้องทั้งสองยื่นคำร้องมาฉบับเดียวกันก็เพื่อความสะดวกในการดำเนินคดีรวมทั้งการส่งหมายของผู้ร้องทั้งสอง การยื่นคำให้การของโจทก์และการสืบพยาน เพราะเป็นคดีเดียวกันและเหตุที่เกิดวันเดียวกันคำร้องของผู้ร้องทั้งสองจึงไม่ขัดต่อประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 59 เห็นว่าเมื่อผู้ร้องทั้งสองยอมรับว่าได้ร้องขอให้ปล่อยทรัพย์มาคนละประเภทโดยผู้ร้องที่ 1 ร้องขอให้ปล่อยทรัพย์เกี่ยวกับที่ดินแห่งหนึ่งโดยอ้างว่าเป็นเจ้าของที่ดินแปลงนั้น
ส่วนผู้ร้องที่ 2 ร้องขอให้ปล่อยทรัพย์เกี่ยวกับบ้านอีกแห่งหนึ่งโดยอ้างว่าเป็นเจ้าของบ้านหลังนั้น ย่อมเป็นที่เห็นได้ชัดแจ้งว่าผู้ร้องทั้งสองมิได้มีผลประโยชน์ร่วมกันในมูลความแห่งคดีที่ร้องขอให้ปล่อยทรัพย์ดังกล่าว การที่เหตุแห่งคดีเกิดขึ้นในวันเดียวกันหรือเป็นการสะดวกที่จะดำเนินไปพร้อมกัน ก็หาใช่ข้อที่จะแสดงว่าผู้ร้องทั้งสองมีผลประโยชน์ร่วมกันแต่อย่างใดไม่เมื่อผู้ร้องทั้งสองมิได้มีผลประโยชน์ร่วมกันในมูลความแห่งคดีย่อมไม่อาจเป็นคู่ความในคดีเดียวกันได้ตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 59 ศาลอุทธรณ์ภาค 3 พิพากษาชอบแล้ว
ผลคำพิพากษา
พิพากษายืน
