คำฟ้องและคำให้การ
โจทย์ฟ้องว่า จำเลยขับรถยนต์โดยสารไปตามถนนสายสงขลา-หาดใหญ่โดยความเร็วและโดยประมาทปราศจากความระมัดระวังอันควรเป็นวิสัยของปกติชนในขณะที่ฝนตก ถนนเปียกและรื่น เป็นเหตุให้รถยนต์คันที่จำเลยขับตกลงไปในคูข้างถนนพลิกคว่ำหลายทอดทำให้คนโดยสารถึงตายและบาดเจ็บหลายคน ขอให้ลงโทษ จำเลยรับสารภาพ
คำพิพากษาศาลล่าง
ศาลชั้นต้นพิพากษายกฟ้อง โดยเห็นว่าฟ้องโจทก์ไม่สมบูรณ์ เพราะมิได้บรรยายว่าที่ว่าจำเลยประมาทนั้น จำเลยทำอย่างไร
โจทก์อุทธรณ์
ศาลอุทธรณ์เห็นว่าฟ้องโจทก์กล่าวถึงการกระทำที่อ้างว่าจำเลยกระทำผิดเพียงพอตาม ป.ม.วิ.อาญามาตรา ๑๕๘ แล้ว พิพากษากลับว่าจำเลยผิด ก.ม.ลักษณะอาญามาตรา ๔๓ (๑), ๒๕๒, ๒๕๙, ๓๓๘(๒) พ.ร.บ.จราจรทางบก พ.ศ.๒๔๗๗ มาตรา ๒๙,๖๖, พ.ร.บ.จราจรแก้ไขเพิ่มเติม พ.ศ.๒๔๘๑ มาตรา ๔ ให้จำคุกจำเลยตาม ก.ม.ลักษณะอาญามาตรา ๒๕๒ อันเป็นบทหนัก ๓ ปี ลดตามมาตรา ๕๙ กึ่งหนึ่ง เหลือจำคุก ๑ ปี ๖ เดือน และให้ถอนใบอนุญาตขับรถยนต์
ศาลฎีกาวินิจฉัย
จำเลยฎีกา
ศาลฎีกาเห็นว่า ฟ้องโจทก์บรรยายไว้ตีความหมายได้ว่า ขณะนั้นฝนตก ถนนเปียกรื่น วิสัยปรติจะต้องใช้ความระมัดระวังในการขับรถ แต่จำเลยขับรถเร็ว โดยปราศจากความระมัดระวัง ทำให้รถตกลงไปในคูข้างถนนพลิกคว่ำหลายทอดทำให้คนโดยสารบาดเจ็บประมาทสมตาย ดังนี้ฟ้องของโจทก์จึงบรรยายการกระทำที่อ้างว่าจำเลยกระทำผิดไว้พอที่จำเลยจะเข้าใจข้อหาแล้ว และจำเลยก็เข้าใจดีจึงให้การรับสารภาพ
ผลคำพิพากษา
จึงพิพากษายืน
