คำฟ้องและคำให้การ
โจทก์ฟ้องขอให้ลงโทษจำเลยตามประมวลกฎหมายอาญามาตรา 137, 264, 265, 268, 282, 91, 83พระราชบัญญัติว่าด้วยการค้าหญิงและเด็กหญิง พ.ศ. 2471มาตรา 4 พระราชบัญญัติจัดหางานและคุ้มครองคนหางานพ.ศ. 2528 มาตรา 4, 30, 82จำเลยให้การปฏิเสธศาลชั้นต้นพิจารณาแล้วพิพากษาว่า จำเลยมีความผิดตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 137, 268 ประกอบมาตรา 83การกระทำของจำเลยเป็นกรรมเดียวผิดกฎหมายหลายบทให้ลงโทษฐานใช้เอกสารราชการปลอม ซึ่งเป็นบทหนักตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 90 จำคุก 2 ปี คำขออื่นนอกจากนี้ให้ยกโจทก์และจำเลยอุทธรณ์ศาลอุทธรณ์พิพากษายืนจำเลยฎีกา โดยผู้พิพากษาซึ่งพิจารณาและลงชื่อในคำพิพากษาศาลอุทธรณ์อนุญาตให้ฎีกาในปัญหาข้อเท็จจริงศาลฎีกาวินิจฉัยปัญหาว่า
จำเลยกระทำความผิดฐานแจ้งความเท็จแก่เจ้าพนักงานหรือไม่ เห็นว่า นายดาบตำรวจสมานเป็นเจ้าพนักงานตำรวจตรวจคนเข้าเมือง มีหน้าที่ตรวจสอบว่าหนังสือเดินทางที่ผู้จะเดินทางออกนอกราชอาณาจักรนำมาให้ตรวจนั้นเป็นหนังสือเดินทางปลอมหรือไม่ ซึ่งก็ต้องตรวจดูว่าบุคคลผู้ถือหนังสือเดินทางเป็นบุคคลเดียวกันกับผู้ที่กระทรวงการต่างประเทศออกหนังสือเดินทางให้แท้จริงหรือไม่ ดังนั้น ที่จำเลยแจ้งแก่นายดาบตำรวจสมานว่า นางสาวเพ็ญศรี นาจันทัดผู้นำหนังสือเดินทางมาให้ตรวจเป็นนางพเยาว์ ศรีปัญยราภริยาของจำเลยซึ่งเป็นข้อความอันเป็นเท็จ ก็เพื่อให้นายดาบตำรวจสมานหลงเชื่อว่านางสาวเพ็ญศรีเป็นบุคคลเดียวกันกับนางพเยาว์ซึ่งเป็นเจ้าของหนังสือเดินทางและตรวจผ่านให้นางสาวเพ็ญศรีเดินทางออกนอกราชอาณาจักรได้ทำให้นายดาบตำรวจสมานซึ่งเป็นเจ้าพนักงานขณะปฏิบัติหน้าที่ได้รับความเสียหาย เป็นการแจ้งข้อความอันเป็นเท็จแก่เจ้าพนักงาน
จำเลยจึงมีความผิดฐานแจ้งความเท็จสำหรับปัญหาว่าจำเลยกระทำความผิดฐานเป็นตัวการใช้เอกสารราชการปลอมหรือไม่ เห็นว่า พฤติการณ์ที่จำเลยพูดจากับนายดาบตำรวจสมานเพื่อช่วยเหลือให้นางสาวเพ็ญศรีใช้หนังสือเดินทางปลอมออกนอกราชอาณาจักรได้ ทั้งหนังสือเดินทางปลอมที่นางสาวเพ็ญศรีใช้นั้นก่อนถูกปลอมเป็นหนังสือเดินทางฉบับแท้จริงของนางพเยาว์ภริยาจำเลย แสดงให้เห็นได้ว่าจำเลยได้สมรู้ร่วมคิดกับนางสาวเพ็ญศรีนำหนังสือเดินทางปลอมดังกล่าวมาใช้ จำเลยจึงเป็นตัวการในการใช้หนังสือเดินทางปลอมด้วยมีความผิดฐานเป็นตัวการใช้เอกสารราชการปลอมตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 268 วรรคแรก ประกอบกับมาตรา 265, 83พิพากษายืน
