คำฟ้องและคำให้การ
ได้ความว่าจำเลยได้ตัดกิ่งไม้สักโตขนาด ๑ แขนรวม ๑๑ กิ่งไปทำกะทู้รั้วไร่ยาสูบ กิ่งไม้สักที่จำเลยตัดเอาไปทำประโยชน์นี้ต้นหนึ่งตายแล้วล้มอยู่ในป่า อีกต้นหนึ่งลอดน้ำมา โจทก์เห็นว่าจำเลยกระทำผิด เพราะไม่ได้เสียค่าบาดหลวง จึงฟ้องขอให้ลงโทษตาม พ.ร.บ.รักษาต้นสัก ร.ศ. ๑๑๘ ข้อ ๓ ศาลเดิมแลศาลอุทธรณ์พิพากษาให้ยกฟ้อง
ศาลฎีกาวินิจฉัย
ศาลฎีกาเห็นว่าพระราชบัญญัติทั้ง ๒ ฉะบับที่โจทก์อ้างมิได้มีความมุ่งหมายถึงการตัดกิ่งไม้เล็ก ๆที่ล้มตายอยู่แลที่ลอยน้ำมาส่วน พ.ร.บ.รักษาป่า พ.ศ. ๒๔๕๖ ที่โจทก์อ้างเป็นอุทธาหรณ์ว่า แม้ไม้กระยาเลยยังห้ามถึงการลักกิ่งด้วย เห็นว่าจริงอยู่พระราชบัญญัตินี้ห้ามตัดฟันลิไม้ประเภทหวงห้ามนี้โดยไม่ได้รับอนุญาตก็เพื่อสงวนพรรณไม้มิให้เสียหายโดยไร้ประโยชน์ แต่ในคดีนี้ไม้จำเลยลิกิ่งไปใช้เป็นไม้ตายแล้วล้มอยู่แลลอยน้ำมา ไม่ใช่ไม้เป็นหรือไม้ยืนต้นอยู่ในป่าจึงไม่ตรงกับคดีนี้
ผลคำพิพากษา
พิพากษาให้ยืนตามศาลล่าง
