คำฟ้องและคำให้การ
คดีนี้โจทก์ฟ้องว่า จำเลยบังอาจยักยอกทรัพย์ของ +.ไปขอให้ลงโทษตาม ม.๓๑๔ ศาลล่างทั้ง ๒ เห็นว่าฟ้องโจทก์มิได้ปรากฎว่าผู้ได้รับความเสียหายได้ร้องทุกข์ให้เจ้าพนักงานว่ากล่าวตาม ม.๓๒๐ จึงพิพากษาให้ยกฟ้อง โจทก์ฎีกาว่า ม.๓๒๐ เป็นเพียงบทบัญญัติวิธีปฏิบัติในวงการของพนักงานผู้มีหน้าที่ฟ้องคดี ไม่จำต้องกล่าวในฟ้องว่าเจ้าทุกข์ได้มอบคดีแล้ว แลว่าจำเลยมิได้คัดค้านอำนาจโจทก์
ศาลฎีกาวินิจฉัย
ศาลฎีกาเห็นว่า ม.๓๒๐ บัญญัติไว้ชัดเจนว่าต่อเมื่อผู้ได้รับความเสียหายมาร้องทุกข์ จึงให้เจ้าพนักงานนำคดีขึ้นว่ากล่าวเมื่อไม่ปรากฎว่าผู้ได้รับความเสียหายมาร้องทุกข์ โจทก์จึงไม่มีอำนาจฟ้อง หาเป็นบทบัญญัติในวิธีปฏิบัติการไม่ส่วนข้ออำนาจฟ้องนั้นเห็นว่าเป็นความผิดส่วนตัวซึ่งเจ้าพนักงานจะฟ้องร้องทางอาญาไม่ได้ เว้นแต่ผู้เสียหายจะร้องทุกข์ให้ว่ากล่าวซึ่งเป็นข้อบัญญัติจำกัดลักษณของความผิดเป็นข้อบัญญัติอันเกี่ยวกับความสงบเรียบร้อยของประชาชน แม้จำเลยจะมิได้คัดค้านอำนาจฟ้องศาลก็มีอำนาจยกฟ้องโจทก์ได้
ผลคำพิพากษา
จึงพิพากษายืนตามศาลล่างทั้ง ๒
