คำฟ้องและคำให้การ
ได้ความว่าจำเลยทั้ง ๒ เป็นตำรวจเข้าไปซื้อสุรารัฐบาลในร้าน ค. ๑ ขวด ร.จำเลยเป็นผู้รับเอาไป ภายหลังจำเลยไปสับเปลี่ยนเอาสุราเถื่อนมาแทน แล้วมาที่ร้าน ค.ให้ ค.เปิดสุราให้ แล้วแกล้งหาว่า ค.จำหน่ายสุราเถื่อน แลจับตัว ค.ไปส่งอำเภอสอบสวน โดยจำเลยเป็นผู้กล่าวหาว่า ค.จำหน่ายสุราเถื่อน แล ร.จำเลยเข้าให้การเป็นพะยาน อำเภอสอบสวนเห็นว่าไม่เป็นความจริงจึงปล่อยผู้ต้องหาไป
คำพิพากษาศาลล่าง
ศาลชั้นต้นพิพากษาให้ลงโทษจำเลยตาม ม.๑๔๒-๑๕๗-๑๕๘
ศาลฎีกาวินิจฉัย
ศาลฎีกาเห็นว่าที่ศาลชั้นต้นลงโทษจำเลยตาม ม.๑๕๗ ยังไม่ถูกต้อง เพราะไม่ปรากฎว่าจำเลยนำพะยานเท็จมาเพื่ออ้างในคดีที่พิจารณา อย่างไร
ผลคำพิพากษา
จึงพิพากษาให้ลงโทษจำเลยตาม ม.๑๔๒-๑๕๘
