คำฟ้องและคำให้การ
คดีสืบเนื่องมาจากศาลออกหมายบังคับคดีให้ยึดและอายัดทรัพย์สินของจำเลย ซึ่งจำเลยผิดนัดไม่ปฏิบัติตามสัญญาประนีประนอมยอมความและศาลพิพากษาตามยอมแล้ว
โจทก์ยื่นคำร้องขอให้ศาลหมายเรียกผู้อำนวยการองค์การโทรศัพท์แห่งประเทศไทยผู้คัดค้านมาสอบถามถึงการโอนสิทธิการเช่าโทรศัพท์ที่ศาลสั่งยึดไว้แล้วและได้โอนให้แก่นายดนัยไปเพื่อดำเนินการบังคับคดีต่อไปศาลชั้นต้นนัดพร้อมแล้วนัดไต่สวนไปศาลชั้นต้นมีคำสั่งให้ผู้คัดค้านใช้ค่าเสียหายให้โจทก์ 15,000 บาทผู้คัดค้านอุทธรณ์ศาลอุทธรณ์พิพากษายกคำสั่งศาลชั้นต้น ให้ศาลชั้นต้นพิจารณาและมีคำสั่งคำร้องของโจทก์ใหม่โจทก์ฎีกาศาลฎีกาวินิจฉัยว่า แม้ข้อเท็จจริงจะฟังได้ตามคำร้องของโจทก์ การดำเนินกระบวนพิจารณาในกรณีที่มีการโอนไปซึ่งทรัพย์สินของลูกหนี้ตามคำพิพากษาภายหลังการยึดนั้นเป็นกรณีต้องตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 305(1) ซึ่งบัญญัติไว้ความว่า
การยึดทรัพย์สินของลูกหนี้ตามคำพิพากษาดังที่บัญญัติไว้ในสองมาตราก่อนนั้น การที่ลูกหนี้ตามคำพิพากษาได้ก่อให้เกิดโอน หรือเปลี่ยนแปลงซึ่งสิทธิในทรัพย์สินที่ถูกยึดภายหลังที่ได้ทำการยึดไว้แล้วนั้นหาอาจใช้ยันแก่เจ้าหนี้ตามคำพิพากษาหรือเจ้าพนักงานบังคับคดีได้ไม่ แต่โจทก์หาได้ยื่นคำร้องขอให้ศาลดำเนินการบังคับคดีเอาแก่สิทธิการเช่าโทรศัพท์ที่ได้โอนไปยังนายดนัยแต่อย่างใดไม่โจทก์กลับขอให้ศาลหมายเรียกผู้อำนวยการองค์การโทรศัพท์แห่งประเทศไทยมาสอบถามถึงการโอนสิทธิการเช่าโทรศัพท์ดังกล่าวเพื่อดำเนินการบังคับคดีต่อไปซึ่งเป็นการไม่ถูกต้อง ทั้งการที่ศาลชั้นต้นทำการไต่สวนคำร้องของโจทก์แล้วมีคำสั่งให้องค์การโทรศัพท์แห่งประเทศไทยผู้คัดค้านชดใช้ค่าเสียหายแก่โจทก์ก็เป็นการสั่งนอกเหนือไปจากคำขอท้ายคำร้องของโจทก์อีกด้วย
ฉะนั้นแม้ว่าศาลจะเรียกผู้อำนวยการองค์การโทรศัพท์แห่งประเทศไทยมาสอบถามตามคำร้องของโจทก์ต่อไป ก็หาเป็นประโยชน์แก่คดีของโจทก์แต่อย่างใดไม่ โจทก์ชอบที่จะดำเนินการเกี่ยวกับการโอนสิทธิการเช่าโทรศัพท์ที่ศาลมีคำสั่งยึดไว้แล้วดังกล่าวให้ถูกต้องตามบทบัญญัติแห่งกฎหมายต่อไปพิพากษากลับเป็นว่า ให้ยกคำร้องของโจทก์
