คำฟ้องและคำให้การ
คดีได้ความว่า จำเลยทั้งสองได้เกิดทะเลาะวิวาทกับผู้ตาย ทั้งจำเลยและผู้ตายมีบาดแผลด้วยกันทั้งสองฝ่าย ในที่สุดผู้ตายได้ถึงแก่ความตายเพราะพิษบาดแผลที่จำเลยทำร้ายนั้น
โจทก์ฟ้องขอให้ลงโทษจำเลยตามกฏหมายลักษณะอาญามาตรา ๒๔๙ และ ๒๕๓ ศาลชั้นต้นลงโทษจำเลยตามมาตรา ๒๕๓
คำพิพากษาศาลล่าง
ศาลอุทธรณ์เห็นว่าจำเลยทำร้ายผู้ตาย แต่ไม่ปรากฏว่าตายเพราะจำเลยคนใดทำร้าย จึงพิพากษาแก้ลงโทษจำเลยตามมาตรา ๒๕๔ แต่มีความเห็นแย้งว่าควรลงโทษตาม ม.๒๕๓ โจทก์จำเลยฎีกา
ศาลฎีกาวินิจฉัย
ศาลฎีกาเห็นว่า เมื่อปรากฏว่าผู้ตายได้ตายในที่วิวาท จำเลยผู้เป็นคู่วิวาทก็ต้องมีความผิดตามกฏหมายลักษณะอาญามาตรา ๒๕๓ เหตุที่ไม่ลงโทษตามมาตรา ๒๕๑ ก็เพราะไม่ได้ความว่า จำเลยคนไหนทำร้ายให้นายเลียวถึงตาย และการที่จำเลยได้ลงมือทำร้ายผู้ตายนั้นก็ไม่เป็นเหตุที่จะไม่ให้ใช้มาตรา ๒๕๓ ลงโทษจำเลย เพราะความในมาตรา ๒๕๓ ไม่ได้ยกเล้นผู้ลงมือทำร้าย ยกเว้นแต่ผู้ที่กระทำโดยป้องกัน หรือผู้ที่ไม่ได้ทำอะไรเลยเท่านั้น ส่วนผู้ที่ลงมือกระทำจะต้องมีความผิดตามกฏหมายมาตรานี้ทุกคน แต่ถ้าปรากฏว่าคนไหนทำเขาถึงตายผู้นั้นก็ควรต้องรับโทษหนักขึ้นตามกรรมที่ได้กระทำ
ผลคำพิพากษา
พิพากษาแก้ศาลอุทธรณ์ให้ลงโทษจำเลยตามมาตรา ๒๕๓
