คำฟ้องและคำให้การ
โจทก์ฟ้องขอให้ลงโทษจำเลยทั้งห้าตามประมวลกฎมายอาญา มาตรา 272 (3), 326, 328, 332, 90 และ 83 ให้จำเลยทั้งห้าร่วมกันหรือแทนกันโฆษณาคำสั่งหรือคำพิพากษาคดีนี้ทั้งหมดหรือแต่บางส่วนในหนังสือพิมพ์รายวันตามที่ขอเป็นระยะเวลา 7 ฉบับ ติดต่อกัน โดยจำเลยทั้งห้าร่วมกันหรือแทนกันชำระค่าโฆษณา ศาลทรัพย์สินทางปัญญาและการค้าระหว่างประเทศกลางนัดไต่สวนมูลฟ้องและมีคำสั่งวินิจฉัยชี้ขาดเบื้องต้นว่า โจทก์นำคดีมาฟ้องที่ศาลนี้พ้นกำหนดอายุความประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 96 สิทธินำคดีอาญามาฟ้องของโจทก์ระงับไปตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา มาตรา 39 (6) จึงมีคำสั่ง (ที่ถูกคำพิพากษา) ยกฟ้องโจทก์
คำพิพากษาศาลล่าง
โจทก์อุทธรณ์ต่อศาลฎีกา ศาลฎีกาแผนกคดีทรัพย์สินทางปัญญาและการค้าระหว่างประเทศวินิจฉัยว่า "คดีมีปัญหาข้อกฎหมายตามอุทธรณ์ของโจทก์ว่า คดีของโจทก์ขาดอายุความหรือไม่ ข้อเท็จจริงฟังได้เป็นยุติว่า โจทก์ทราบเรื่องการกระทำผิดและรู้ตัวจำเลยทั้งห้าผู้กระทำผิดเมื่อวันที่ 12 กุมภาพันธ์ 2545 โจทก์ยื่นฟ้องจำเลยทั้งห้าในข้อความผิดในคดีนี้ต่อศาลจังหวัดธัญบุรีมาแล้ว เมื่อวันที่ 10 พฤษภาคม 2545 ภายในกำหนดอายุความ ศาลจังหวัดธัญบุรีนัดไต่สวนมูลฟ้อง และต่อมาได้มีคำสั่งว่า คดีไม่อยู่ในอำนาจศาลจังหวัดธัญบุรี จึงมีคำสั่งจำหน่ายคดีออกจากสารบบความ โจทก์จึงยื่นฟ้องเป็นคดีนี้เมื่อวันที่ 25 พฤษภาคม 2545 ซึ่งเลยกำหนดเวลา 3 เดือน นับแต่วันที่โจทก์รู้เรื่องการกระทำผิดและรู้ตัวจำเลยทั้งห้าผู้กระทำผิดแล้ว โดยโจทก์มิได้แจ้งความร้องทุกข์ไว้ก่อน
ศาลฎีกาวินิจฉัย
พิเคราะห์แล้วเห็นว่า ความผิดตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 272, 326 และ 328 ต่างเป็นความผิดอันยอมความได้ ซึ่งผู้เสียหายจะต้องร้องทุกข์หรือฟ้องคดีเสียภายในกำหนด 3 เดือน นับแต่วันรู้เรื่องความผิดและรู้ตัวผู้กระทำผิด มิฉะนั้นคดีเป็นอันขาดอายุความตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 96 คดีนี้โจทก์รู้เรื่องความผิดและรู้ตัวจำเลยทั้งห้าผู้กระทำผิดเมื่อวันที่ 12 กุมภาพันธ์ 2545 แต่มาฟ้องคดีนี้เมื่อวันที่ 25 พฤษภาคม 2545 เกินกว่า 3 เดือน โดยมิได้ร้องทุกข์ไว้ก่อน คดีโจทก์จึงขาดอายุความ แม้โจทก์จะเคยฟ้องคดีนี้ต่อศาลจังหวัดธัญบุรีภายในอายุความก็ตาม ก็หาทำให้โจทก์มีสิทธิฟ้องคดีเกินกำหนดอายุความตามกฎหมายใหม่ สำหรับคำพิพากษาศาลฎีกาที่โจทก์อ้างมานั้นเป็นคนละเรื่องกับคดีนี้ไม่อาจนำมาเทียบกันได้ ซึ่งปัญหาที่ว่าโจทก์มีสิทธินำคดีอาญามาฟ้องหรือไม่นี้ เป็นปัญหาเกี่ยวกับความสงบเรียบร้อยซึ่งศาลทรัพย์สินทางปัญญาและการค้ากระหว่างประเทศกลางสามารถหยิบยกขึ้นวินิจฉัยได้เอง ที่ศาลทรัพย์สินทางปัญญาและการค้าระหว่างประเทศกลางมีคำพิพากษาฟ้องโจทก์มานั้นชอบแล้ว ศาลฎีกาแผนกคดีทรัพย์สินทางปัญญาและการค้าระหว่างประเทศเห็นพ้องด้วย อุทธรณ์ของโจทก์ฟังไม่ขึ้น"
ผลคำพิพากษา
พิพากษายืน
