คำฟ้องและคำให้การ
ได้ความว่าจำเลยเป็นผู้คุมเรือนจำได้ทำให้ บ.นักโทษซึ่งอยู่ในความควบคุมของจำเลยหนีไปโดยความประมาท เมื่อวันที่ ๙ พฤศจิกายน พ.ศ.๒๔๗๗ แลต่อมาเมื่อวันที่ ๑๗ ธันวาคม พ.ศ.๒๔๗๗ บ.ได้ถูกเจ้าพนักงานยิงตาย
โจทก์ฟ้องขอให้ลงโทษจำเลยตามมาตรา ๑๖๙ ศาลเดิมชี้-ขาดว่าจำเลยมีผิดตาม ม. ๑๖๙ ให้จำคุก ๑๕ วัน
คำพิพากษาศาลล่าง
ศาลอุทธรณ์เห็นว่าการที่เจ้าพนักงานยิงตายก็เท่ากับจับตัวได้ เมื่อเป็นการได้ตัวคืนมาภายใน ๔ เดือนคดีก็เป็นอันยุตติตามมาตรา ๑๖๙ พิพากษาให้ยกฟ้องโจทก์ โจทก์ฎีกาว่า การที่เจ้าพนักงานยิงตายนั้นไม่ชื่อว่าเป็นการจับได้ เพราะมิได้กลับมาอยู่ในความควบคุม
ศาลฎีกาวินิจฉัย
ศาลฎีกาเห็นว่า คดีนี้ความตายของนักโทษผู้นี้เกิดขึ้นจากการที่เจ้าหน้าที่จับกุมนั่นเอง จะเป็นหรือตายไม่สำคัญ
ผลคำพิพากษา
จึงพิพากษายืนตามศาลอุทธรณ์
