คำฟ้องและคำให้การ
กรณีสืบเนื่องมาจากศาลชั้นต้นพิพากษาว่าจำเลยเป็นผู้มีสิทธิครอบครองที่ดินพิพาท ห้ามโจทก์และบริวารเข้าเกี่ยวข้อง
คำพิพากษาศาลล่าง
โจทก์อุทธรณ์ศาลชั้นต้นมีคำสั่งไม่รับอุทธรณ์เพราะเป็นคดีที่มีจำนวนทุนทรัพย์ที่พิพาทกันในชั้นอุทธรณ์ไม่เกินห้าหมื่นบาทและเป็นอุทธรณ์ในข้อเท็จจริง โจทก์ยื่นคำร้องอุทธรณ์คำสั่งของศาลชั้นต้นศาลอุทธรณ์ภาค 2 มีคำสั่งให้ยกคำร้อง โจทก์ยื่นคำร้องฎีกาคำสั่งศาลอุทธรณ์ภาค 2
ศาลชั้นต้นมีคำสั่งไม่รับคำร้องเพราะคำสั่งศาลอุทธรณ์ภาค 2 เป็นที่สุด ตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 236วรรคหนึ่งโจทก์ยื่นคำร้องลงวันที่ 4 กรกฎาคม 2537 ขอให้ศาลชั้นต้นพิจารณาใหม่เฉพาะจำนวนทุนทรัพย์ที่ดินพิพาท โดยอ้างว่าที่ดินพิพาทมีราคาเกินกว่า 200,000 บาทศาลชั้นต้นมีคำสั่งว่า โจทก์แถลงไม่ค้านจำนวนทุนทรัพย์ที่ดินพิพาทตามรายงานกระบวนพิจารณาลงวันที่ 19 มีนาคม 2535 กรณีไม่มีเหตุเปลี่ยนแปลงจำนวนทุนทรัพย์ที่ดินพิพาท และไม่มีเหตุให้พิจารณาใหม่ให้ยกคำร้องโจทก์ อุทธรณ์ คำสั่งศาลอุทธรณ์ ภาค 2 พิพากษายืนโจทก์ ฎีกาศาลฎีกาวินิจฉัยว่า ที่โจทก์ฎีกาขอให้ศาลฎีกาพิพากษาให้ศาลชั้นต้นตีราคาที่ดินพิพาทสูงขึ้นให้เหมาะสมตามความเป็นจริงไม่น้อยว่า 246,000 บาท เพื่อโจทก์จะใช้สิทธิอุทธรณ์ฎีกาต่อไปนั้นพิเคราะห์แล้วเห็นว่า ตามรายงานกระบวนพิจารณาของศาลชั้นต้นลงวันที่19 มีนาคม 2535 ปรากฎว่าในวันนัดสืบพยานโจทก์จำเลยได้เสียค่าขึ้นศาลตามทุนทรัพย์ฟ้องแย้งโดยตีราคาที่ดินพิพาท 32,000 บาท
ศาลชั้นต้นสอบโจทก์แล้ว โจทก์ไม่ค้านราคานี้ ประกอบกับเมื่อโจทก์ยื่นคำร้องอุทธรณ์ของโจทก์เพราะคดีมีทุนทรัพย์พิพาทชั้นอุทธรณ์ไม่เกินห้าหมื่นบาท และเป็นอุทธรณ์ในข้อเท็จจริง ศาลอุทธรณ์ภาค 2 ก็ได้มีคำสั่งยกคำร้องของโจทก์ยืนตามคำสั่งศาลชั้นต้น คำสั่งศาลอุทธรณ์ภาค 2 ดังกล่าวจึงเป็นที่สุดตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 236 โจทก์จะมายื่นคำร้องขอให้ศาลชั้นต้นตีราคาที่ดินพิพาทให้สูงขึ้นเพื่อใช้สิทธิอุทธรณ์ฎีกาต่อไปหาได้ไม่พิพากษายืน
