คำฟ้องและคำให้การ
ได้ความว่า น. เอากระบือไปเลี้ยงที่โคก ผู้ตายไปขอขี่กระบือนั้น ฝ่ายจำเลยแก้กระบือดุร้ายของ ส. ให้ไปกินน้ำ เวลาปล่อยอยู่ห่างกระบือที่ผู้ตายขี่ ๓ เส้นเศษมองไม่เห็นกัน เพราะมีเนินบัง แล้วกระบือนั้นไปไล่ขวิดกระบือที่ผู้ตายขี่ ตัวที่ถูกขวิดโดดหนี้ผู้ตายตกลงที่ดินจึงถูกกระบือดุร้ายของ ส. ขวิดตาย ศาลเดิมเห็นว่าจะลงโทษจำเลยฐานฆ่าคนตายโดยประมาทไม่ได้ เพราะที่ปล่อยกระบือกับที่ซึ่งผู้ตายขี่กระบืออยู่ห่างกัน มองกันไม่เห็นผู้ตายตกลงมาจึงถูกกระบือที่จำเลยปล่อยขวิดเอา ความตายยังไกลต่อการที่จำเลยกระทำไปมากนัก จำเลยคงมีผิดเพียงฐานปล่อยสัตว์ดุร้ายออกเที่ยวตามมาตรา ๓๓๕ (๑๒) ปรับ ๔๐ บาท ลดตามมาตรา ๔๙ กึ่งหนึ่งคงเหลือ ๒๐ บาท
คำพิพากษาศาลล่าง
ศาลอุทธรณ์พิพากษายืน โจทก์ฎีกาว่าจำเลยทำฝ่าฝืนกฎหมายเป็นเหตุให้คนตายจำเลยประมาทต้องมีผิดฐานฆ่าคนตายโดยประมาท
ศาลฎีกาวินิจฉัย
ศาลฎีกาเห็นว่าตามมาตรา ๔๓ วรรค ๓ ข้อ ๓ ตามที่โจทก์อ้างต้องเป็นที่เข้าใจแต่เพียงว่าในขั้นต้นต้องสันนิษฐานไว้กอ่นว่าประมาท ในเรื่องนี้แม้จำเลยฝ่าฝืนกฎหมายก็ดี แต่ศาลล่างวินิจฉัยข้อเท็จจริงมาว่าความตายของผู้ตายยังไกลต่อการกระทำของจำเลยมากนัก จำเลยจึงไม่ควรมีโทษ
ผลคำพิพากษา
จึงพิพากษายืน
