คำฟ้องและคำให้การ
ได้ความว่า จำเลยทั้งสองได้ลงไปหาหนูในนา ซึ่งราษฎรได้ปลูกต้นข้าวไว้เพื่อประโยชน์แก่สงฆ์วัดบ้านเขื่อน เป็นเหตุให้ต้นข้าวเสียหายจากการเหยียบย่ำของจำเลย
โจทก์ฟ้องขอให้ลงโทษตาม ม.๓๒๔
คำพิพากษาศาลล่าง
ศาลอุทธรณ์พิพากษากลับให้ยกฟ้อง
ศาลฎีกาวินิจฉัย
โจทก์ฎีกา
ศาลฎีกาเห็นว่า การที่จำเลยเดินเหยียบย่ำต้นข้าวในนาเสียหาย เพราะลงไปเที่ยวหาหนูในนานั้น หาได้มีเจตนาโดยตรงที่จะแกล้งเหยียบย่ำทำลายต้นข้าวไม่ รูปคดีจึงยังชี้ไม่ได้ว่าเป็นการบังอาจทำให้ทรัพย์ของผู้อื่นเสียหายตามมาตรา ๓๒๔ ศาลอุทธรณ์วินิจฉัยว่า การกระทำของจำเลยเป็นแต่เพียงละเมิดในทางแพ่งนั้นชอบแล้ว
ผลคำพิพากษา
จึงพิพากษายืน
