คำฟ้องและคำให้การ
คดีนี้ศาลเดิมตัดสินว่าจำเลยเปนผู้ร้ายปล้นทรัพย์ และฆ่า พ.ย. เจ้าทรัพย์ตาย มีผิดตามมาตรา ๓๐๑ และ ๒๕๐ ข้อ ๖ ให้ประหารชีวิตจำเลย ศาลอุทธรณ์ตัดสินยืนตามในข้อวางบทกำหนดโทษจำเลย แต่คดีสำหรับตัว ก.จำเลย ๆ ให้การรับสารภาพใชั้นไต่สวน ถึงจะไม่เปนประโยชน์แก่การพิจารณาในศาล ก็มีเหตุผลให้เห็นว่าเจ้าหน้าที่คงจะได้อาศัยเค้าเงื่อนจากคำรับใช้สืบสวนหาหลักฐานพะยานอื่นบ้าง จึ่งให้ลดโทษ ก.๒๐ ปี นอกจากนี้ยืนตาม
ศาลฎีกาวินิจฉัย
ศาลฎีกาเห็นว่า ไม่ควรยกคำรับสารภาพชั้นไต่สวนมาลดโทษให้ ก. เพราะเมื่อถามคำให้การชั้นแรก ก.ได้ให้การปฏิเสธ รุ่งขึ้นเจ้าหน้าที่ให้คำมั่นสัญญาว่าจะกันเอาไว้ เปนพะยานไม่ฟ้องร้อง ก.จึ่งได้ให้การรับ ซึ่งหาใช่เปนคำรับโดยชื่นตาไม่ และตามคำหลวงบรรพตฯ นายอำเภอ ก็ไม่ปรากฎว่าได้อาศัยคำรับของ ก.เปนประโยชน์แก่การสืบสวนหาหลักฐานแต่อย่างใดคำรับชนิดนี้ย่อมฟังเปนหลักฐานในการพิจารณาไม่ได้ จึ่งตัดสินแก้ศาลอุทธรณ์ว่า ไม่ต้องลดโทษให้แก่ ก.จำเลย คงลงโทษตามศาลเดิม(หริศ-ศรี-นล)
