คำฟ้องและคำให้การ
โจทก์ฟ้องว่า จำเลยเป็นเจ้าของเรือ มีน้ำหนักบรรทุก ๒๑.๑๒ ตันกรอสส์ จำเลยได้ให้ผู้มีชื่อเช่าหรือนี้ไปโดยไม่ได้รับความเห็นชอบจากอธิบดีกรมเจ้าท่าขอให้ลงโทษตาม พ.ร.บ.ควบคุมยานพาหนะสาธารณะทางน้ำภาวะคับขัน (ฉะบับที่ ๒) ๒๔๘๕ และขอให้ริบเรือของกลาง จำเลยรับสารภาพ ศาลชั้นต้นลงโทษจำเลยตามกฎหมายที่โจทก์ฟ้องและให้ริบเรือของกลาง
คำพิพากษาศาลล่าง
จำเลยอุทธรณ์และขอให้ศาลสั่งคืนเรือของกลางศาลอุทธรณ์พิพากษายืน
ศาลฎีกาวินิจฉัย
จำเลยฎีกา
ศาลฎีกาเห็นว่า กฎหมายเรื่องควบคุมยานพาหนะสาธารณะทางน้ำ ฯลฯ ที่โจทก์ฟ้องได้ยกเลิกไปแล้ว โดย พ.ร.บ.ยกเลิกบรรดา พ.ร.ก. ควบคุมพาหนะสาธารณะทางน้ำ ฯลฯ พ.ศ.๒๔๘๘ ม.๓ คดีต้องบังคับตาม พ.ร.บ.ควบคุมยานพาหนะทางน้ำ ฯลฯ พ.ศ.๒๔๘๘ ม.๑๒ แต่กฎหมายนี้และกฎหมายที่ใช้ในขณะจำเลยกระทำผิดกำหนดโทษต่างกัน คือ พ.ร.บ.มอบอำนาจให้รัฐบาลภาวะคับขัน (ฉะบับที่ ๓) ๒๔๘๕ ม.๓ ซึ่งเกี่ยวเนื่องกับการกระทำผิดนั้น แต่พ.ร.บ.ควบคุมพาหนะทางน้ำ ฯลฯ ๒๔๘๘ ม.๑+นี้ใช้ในขณะพิจารณาคดี โทษให้ริบทรัพย์ไม่มี ต้องใช้กฎหมายที่มีโทษเบาตามอาญา ม.๘
ผลคำพิพากษา
พิพากษาแก้ ให้คืนเรือของกลางแก่จำเลยไป
