คำฟ้องและคำให้การ
คดีนี้โจทก์ฟ้องว่าจำเลยได้พิมพ์หนังสืออังกฤษออกจำหน่ายชื่อเดอะนิวเมทอร์ดรีดเดอร์ ชะนิดวัน,เอแลวัน,ปี ขึ้นประมาณ ๓๐๐ เล่มโดยพิมพ์คัดลอกจากหนังสือเดอะนิวเมทอร์ครีดเดอร์ของบริษัทลองแมนกรีนขึ้นทั้งเล่ม ขอให้ลงโทษจำเลยตาม พ.ร.บ.การพิมพ์ พ.ศ.๒๔๗๖ แลตามกฎหมายลักษณอาญามาตรา ๒๒๒-๒๒๓-๒๓๕ จำเลยรับสารภาพฉะเพาะตามพระราชบัญญัติการพิมพ์ ศาลเดิมสั่งงดสืบพะยานแล้ววินิจฉัยว่าจำเลยมีเจตนาเพียงละเมิดลิขสิทธิแห่งวรรณกรรมของบริษัท เท่านั้น เพราะการกระทำซ้ำตามรูปเดิม หาเข้าลักษณปลอมหนังสือไม่ ส่วนข้อที่จำเลยพิมพ์ชื่อของบริษัทลองแมนกรีนที่หน้าปกหนังสือก็ทำตามแบบเดิมซึ่งในรูปเจตนาละเมินลิขสิทธินั่นเองไม่เข้า ม.๒๓๕ จึงให้ยกข้อหาข้อนี้เสีย คงพิพากษาให้ปรับจำเลยตาม พ.ร.บ.การพิมพ์ พ.ศ.๒๔๗๖ ม.๓๔ - ๓๕
ศาลฎีกาวินิจฉัย
ศาลฎีกาเห็นว่าการกระทำของจำเลยเป็นการคัดลอกจากหนังสือนั้นทำเป็นเล่มหนังสือขึ้นใหม่โดยตรง หาใช่ลักษณการปลอมหรือการแปลงหนังสือตามความหมายของตัวบทกฎหมายลักษณอาญาไม่ และการกระทำชะนิดนี้มี พ.ร.บ.คุ้มครองวรรณกรรมและศิลปกรรมบัญญัติเป็นความผิดไว้แล้วส่วนหนึ่ง จึงไม่เข้าอยู่ในความผิดฐานปลอมหนังสือ ส่วนความผิดตามมาตรา ๒๓๕ ตามฟ้องเป็นที่แสดงให้เห็นได้ว่าจำลยได้เอาชื่อของบริษัทลองแมนกรีนส์มาพิมพ์ไว้ ที่หน้าปกด้วย อันมีมูลความผิดตามมาตรา ๒๓๕
ผลคำพิพากษา
จึงพิพากษายืนตามศาลอุทธรณ์ที่ให้ศาลเดิมสืบพะยานในข้อที่จำเลยได้ใช้ชื่อบริษัทลองแมนกรีส์ที่หน้าปกหนังสือจริงหรือไม่ นอกนั้นคงพิพากษายืนตามศาลล่าง
