คำฟ้องและคำให้การ
โจทก์ฟ้องว่าจำเลยล่องไม้ไผ่ผ่านด่านภาษี แต่ไม่แวะที่ด่านเพื่อให้เจ้าภาษีตรวจเก็บภาษีตามกฎหมาย ขอให้ลงโทษตาม พ.ร.บ.พิกัดภาษีภายใน ร.ศ.๑๑๑ ม.๒๐,๗๕,๘๓ ศาลฎีกาตัดสินว่าพ.ร.บ.แก้ไขพิกัดภาษีภายใน พ.ศ.๒๔๗๐ ม.๓(ก) กล่าวไว้ชัดเจนว่าให้ยกเลิก พ.ร.บ.ร.ศ.๑๑๑ เว้นแต่ที่ระบุไว้ใน ม.๔ แห่ง พ.ร.บ.นั้น ซึ่งบทมาตราที่โจทก์อ้างมาเรื่องไม่แวะด่านไม่มีระบุไว้ใน ม.๔ นี้เลย จึงไม่มีทางจะลงโทษจำเลยได้ ตามนัยฎีกาที่ ๑๑๑๘/๒๔๘๐
ผลคำพิพากษา
พิพากษายืนตามศาลล่างทั้ง ๒ให้ยกฟ้องโจทก์
