คำฟ้องและคำให้การ
โจทก์ฟ้องหาว่าจำเลยเล่นไพ่ป๊อกชนิดแปดเก้าพะนันเอาทรัพย์กัน ขอให้ลงโทษตาม พ.ร.บ.การพะนัน พ.ศ.๒๔๗๘ ทางพิจารณาโจทก์มีแต่คำของ ท.แต่ปากเดียวมาเบิกความว่า วิธีเล่นเจ้ามือแลลูกค้าถือไพ่คนละ ๓ ใบ ใครได้แต้มสูงคนนั้นได้กิน พะยานเข้าใจว่าเล่นหมาเก๊ากัน แต่โจทก์มิได้มีพะยานมาสืบว่าการเล่นพะนันหมาเก๊านั้นเป็นทำนองเดียวกับการพะนันแปดเก้าหรือไม่
ศาลฎีกาวินิจฉัย
ศาลฎีกาเห็นว่าตามพ.ร.บ.การพะนัน พ.ศ.๒๔๗๘ ได้ระบุไว้แต่ชื่อการพะนันที่ต้องห้ามในบัญชี แต่วิธีเล่นอย่างไรหาได้ระบุไว้ด้วยไม่ เมื่อโจทก์ฟ้องว่าจำเลยเล่นการพะนันชนิดใดโจทก์ต้องสืบให้สม เมื่อโจทก์สืบไม่สม จึงฟังไม่ได้ว่าจำเลยเล่นการพะนันตามที่โจทก์ฟ้อง
ผลคำพิพากษา
จึงพิพากษายืนตามศาลอุทธรณ์ ให้ยกฟ้องโจทก์
