คำฟ้องและคำให้การ
คดีได้ความว่าจำเลยซึ่งมีจิตไม่ปกติได้ใช้ไม้ตีพริกทำร้ายร่างกายผู้เสียหายมีบาดเจ็บที่ไรผมเฉียงมาตรงจอนหูยาว ๑ นิ้ว ตรงกลางแผลเป็นสันนูน เห็นได้ถนันในระยะ ๒ วา
คำพิพากษาศาลล่าง
ศาลชั้นต้นพิพากษาลงโทษจำเลยตามกฎหมายลักษณอาญามาตรา ๒๕๖(๖)
โจทก์อุทธรณ์
ศาลอุทธรณ์เห็นว่าอาการจำเลยเช่นนั้นพอที่จะกล่าวได้เพียงว่าจำเลยจริตไม่ปกติตามมาตรา ๕๙ แต่บาดแผลนั้นศาลอุทธรณ์เห็นว่า เท่านี้หาทำให้รูปหน้าเสียโฉมไม่ การเห็นแผลเป็นได้ถนัดในระยะ ๒ วาชี้ได้เพียงว่าหน้าเป้นแผลเป็น หน้าเป็นแผลเป็นไม่พอจะว่ารูปหน้าเสียโฉม พิพากษาแก้วางบทมาตรา ๒๕๔
ศาลฎีกาวินิจฉัย
โจทก์ฎีกา
ศาลฎีกาเห็นว่าแผลของผู้เสียหายเช่นนี้ไม่ทำให้รูปหน้าเสียโฉมดังคำวินิจฉัยในคำพิพากษาฎีกาที่ ๔๘๖/๒๔๗๔
ผลคำพิพากษา
จึงพิพากษายืน
