คำฟ้องและคำให้การ
คดีได้ความว่า เดิมโจทก์ที่ 1 มีชื่อเป็นเจ้าของนาแปลงพิพาทโฉนดที่ 1035 ร่วมกับนางแดง ต่อมานางแดงยกส่วนของนางแดงให้แก่จำเลย ส่วนโจทก์ที่ 1 ขายส่วนของโจทก์ที่ 1 ให้แก่โจทก์ที่ 2 ในขณะนี้ ในโฉนดที่นาแปลงพิพาทจึงมีชื่อผู้ถือกรรมสิทธิ์ร่วมกัน 2 คน คือ โจทก์ที่ 2 กับจำเลยโจทก์ฟ้องว่าที่นาพิพาทเป็นของโจทก์ที่ 2 ครึ่งหนึ่ง ขอให้บังคับจำเลยแบ่งแยกที่นาให้โจทก์ครึ่งหนึ่ง
จำเลยให้การว่าส่วนของโจทก์ที่ 1 มีเนื้อที่เพียง 3 งานเท่านั้น ส่วนของจำเลยมีเนื้อที่ 3 ไร่ จำเลยได้ครอบครองส่วนของจำเลยมาศาลชั้นต้นวินิจฉัยว่า จำเลยพิสูจน์ไม่ได้ว่าควรมีกรรมสิทธิ์ในที่พิพาทมากกว่าโจทก์ ต้องฟังว่า โจทก์ที่ 2 กับจำเลยมีกรรมสิทธิ์คนละครึ่ง ดังที่ปรากฏในโฉนด พิพากษาให้โจทก์ชนะคดี
คำพิพากษาศาลล่าง
ศาลอุทธรณ์วินิจฉัยว่า จำเลยอ้างว่านางแดงและจำเลยครอบครองเป็นส่วนสัดมา ซึ่งอยู่ในฐานะที่จะให้จดทะเบียนสิทธิของตนได้เกินกว่าครึ่งก่อนโจทก์ที่ 1 ขายให้ โจทก์ที่ 2 กรณีต้องบังคับตามมาตรา 1300 ฉะนั้นแม้ความจริงจะเป็นดังจำเลยอ้าง จำเลยก็ไม่มีทางชนะ เพราะจำเลยไม่ได้ต่อสู้ว่าโจทก์โอนขายกันโดยไม่สุจริตแต่ประการใดจำเลยฎีกาว่า จะนำมาตรา 1300 มาใช้กับกรณีนี้ไม่ได้หากเป็นเรื่องกรรมสิทธิ์ตามมาตรา 1357ศาลฎีกาเห็นว่า ที่ศาลอุทธรณ์ยกมาตรา 1300 ขึ้นวินิจฉัยคดีนั้นไม่ถูกต้อง หากข้อวินิจฉัยอยู่ในปัญหาเรื่องเจ้าของรวม หรือกรรมสิทธิ์รวมตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ บรรพ 4 ลักษณะ 2 หมวด 3 และกฎหมายอื่นที่ว่าด้วยการมีชื่อในโฉนดร่วมกันแต่ศาลอุทธรณ์ยังไม่ได้ชี้ข้อเท็จจริงอันจะนำเอากฎหมายเหล่านั้นมาปรับบทได้
ผลคำพิพากษา
จึงพิพากษายก ให้ศาลอุทธรณ์พิจารณาพิพากษาใหม่
