คำฟ้องและคำให้การ
โจทก์ฟ้องว่าจำเลยกล่าวใส่ความหมิ่นประมาทโจทก์ต่อหน้าบุคคลหลายคน ว่าโจทก์มีนิสัยไม่ดี มีความรู้สึกต่ำ ทั้งตัวโจทก์และสามีโจทก์เป็นความเป็นหนี้ทนายความเป็นแสน ๆ ยังใช้หนี้เขาไม่หมด คาดเข็มขัดทองอวดมั่งมี เลี้ยงนักเลงอันธพาล ทำให้โจทก์ซึ่งเป็นครูประชาบาลถูกดูหมิ่นเกลียดชัง ขอให้ลงโทษตาม ประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 326, 328จำเลยให้การปฏิเสธศาลชั้นต้นและศาลอุทธรณ์พิพากษาต้องกันให้ลงโทษจำเลยตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 326จำเลยฎีกาในข้อกฎหมายว่า ถ้อยคำที่จำเลยกล่าวเป็นถ้อยคำหมิ่นประมาทหรือไม่ศาลฎีกาวินิจฉัยว่า ถ้อยคำที่จำเลยกล่าวว่าโจทก์เป็นคนนิสัยไม่ดี มีความรู้สึกต่ำนั้น เป็นถ้อยคำที่เลื่อนลอย ไม่ทำให้ผู้ฟังเข้าใจว่าโจทก์นิสัยไม่ดีหรือมีความรู้สึกต่ำอย่างไร จึงไม่เป็นถ้อยคำที่น่าจะทำให้โจทก์เสียชื่อเสียง
ถูกดูหมิ่นหรือถูกเกลียดชังส่วนที่จำเลยกล่าวอีกว่าโจทก์เป็นคนมีหนี้สินเป็นแสน ๆ ยังใช้หนี้เขาไม่หมด อวดมั่งมีคาดเข็มขัดทองนั้น จำเลยก็มิได้กล่าวถึงกับว่าโจทก์เป็นคนหนี้สินล้นพ้นตัว และโจทก์ก็มิได้ฟ้องว่าจำเลยกล่าวว่าโจทก์เป็นหนี้เขาถึงขนาดนั้น การที่จำเลยกล่าวว่าโจทก์เป็นหนี้เขามาก ยังใช้ไม่หมด แล้วอวดมั่งมีนั้น
ศาลฎีกาวินิจฉัย
ศาลฎีกาเห็นว่ายังไม่เป็นถ้อยคำที่ทำให้ผู้ฟังเข้าใจถึงความชั่วร้าย คดโกงขาดความเชื่อถือไว้วางใจ อันจะทำให้โจทก์เสียชื่อเสียง ถูกดูหมิ่นหรือเกลียดชังอย่างใด
ศาลฎีกาเห็นว่าจำเลยยังไม่มีความผิดดังฟ้องพิพากษากลับ ให้ยกฟ้องโจทก์
