คำฟ้องและคำให้การ
ได้ความว่า เมื่อวันที่ ๙ กันยายน พ.ศ. ๒๔๖๓ จำเลยได้เรียกเอาเงินส่วนได้ของโจทก์ที่ศาลตัดสินให้ไปยึดไว้โดยกล่าวว่าจะเอาไว้คิดหักค่าใช้จ่ายในการที่ได้ฟ้องความ แล้วจำเลยก็ไม่คืนให้ ครั้นวันที่ ๒๙ กรกฎาคม พ.ศ. ๒๔๗๓
โจทก์ฟ้องเรียกเงินนั้นถ้านับตั้งแต่วันที่โจทก์ฟ้องเป็นเวลา ๙ ปี ๑๐ เดือน กับ ๑๙ วัน ศาลฎีกาตัดสินว่าคดีนี้ยังไม่ขาดอายุความและไม่เข้าลักษณะรับฟ้องบทที่ ๑๑ เพราะไม่ใช่เรื่องฝาก เช่าหรือยืมทรัพย์ให้จำเลยใช้เงิน
