เนื้อความคำพิพากษา
ได้ความว่าจำเลยต้องโทษมา ๔ ครั้ง แต่โทษครั้งที่ ๔ เป็นโทษปรับไม่ใช่โทษจำคุก แลนับแต่วันพ้นโทษครั้งที่ ๓ มาจนถึงวันฟ้องคดีนี้เกิน ๑ ปีแล้ว โจทก์ขอให้ลงโทษจำเลยตาม พ.ร.บ.ดัดสันดานคนจรจัด ร.ศ.๑๒๗ ข้อ ๓ ศาลชั้นต้นและศาลอุทธรณ์พิพากษาต้องกันว่าโทษครั้งที่ ๔ นั้นนับร่วมกับโทษครั้งก่อน ๆ ไม่ได้จริงเพราะเป็นโทษปรับแต่เห็นว่าถึงแม้โจทก์จะฟ้องคดีนี้เกิน ๑ ปี ก็จริง คดีเช่นนี้ไม่อยู่ในกำหนดอายุความตามฎีกาที่ ๘๕๙/๒๔๗๐ พิพากษาให้ส่งตัวไปอยู่ต่างจังหวัดมีกำหนด ๗ ปี ีศาลฎีกาตัดสินว่าคดีโจทก์ขาดอายุความแล้ว ตามมาตรา ๗๘(๔) แห่งกฎหมายอาญา คำพิพากษาฎีกาที่ศาลล่างอ้างมาไม่ตรงกับเรื่องนี้ คดีนี้ตรงกับฎีกาที่ ๓๗๖/๒๔๖๙ ซึ่งมีใจความว่าคดีเช่นนี้มีอายุความ ๑ ปี
ผลคำพิพากษา
จึงพิพากษาให้ยกฟ้องโจทก์
