คำฟ้องและคำให้การ
คดีนี้ หลังจากศาลชั้นต้นพิพากษายกฟ้องโจทก์แล้ว ก่อนครบกำหนดอุทธรณ์ 1 วัน
โจทก์ยื่นคำร้องว่า โจทก์ได้ขอคัดคำพิพากษาของศาลคำพยานและเอกสารต่าง ๆ ศาลอนุญาตแล้ว แต่เพิ่งคัดได้เพียงครึ่งหนึ่งเนื่องจากคำให้การและเอกสารมีมากมายจำเป็นต้องใช้เวลาคัดนานเพื่อให้โจทก์มีเวลาคัดเพื่อการยื่นอุทธรณ์ จึงขอให้ศาลสั่งให้โจทก์มีเวลาต่อเวลายื่นอุทธรณ์ไปอีก 15 วันศาลชั้นต้นสั่งว่า อนุญาตเพียง 10 วัน ให้โจทก์ยื่นอุทธรณ์คำพิพากษาภายในวันที่ 13 มิถุนายน 2512จำเลยอุทธรณ์คำสั่งศาลชั้นต้นว่าเป็นคดีอาญา ไม่อาจนำประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 23 มาใช้ได้ และกรณีของโจทก์ไม่มีพฤติการณ์พิเศษประการใดขอให้สั่งยกคำสั่งของศาลชั้นต้นวันที่ 13 มิถุนายน 2512 โจทก์ยื่นอุทธรณ์คำพิพากษา ศาลชั้นต้นสั่งรับเป็นอุทธรณ์ศาลอุทธรณ์พิจารณาแล้วเห็นว่า
ประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา มาตรา 15 อนุญาตให้นำมาตรา 23 แห่งประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาใช้บังคับในกรณียึดอายุอุทธรณ์ในคดีอาญาด้วยและเหตุตามคำร้องของโจทก์ไม่ใช่พฤติการณ์พิเศษ ไม่ใช่เหตุอันสมควรที่จะขยายกำหนดเวลายื่นอุทธรณ์ออกไปพิพากษากลับคำสั่งศาลชั้นต้นให้ยกฟ้องอุทธรณ์ของโจทก์ตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา มาตรา 210โจทก์ฎีกา ขอให้กลับคำสั่งศาลอุทธรณ์ที่ไม่อนุญาตให้โจทก์ขยายเวลายื่นอุทธรณ์ออกไป ให้รับอุทธรณ์ของโจทก์ย้อนไปให้ศาลอุทธรณ์พิจารณาพิพากษาศาลฎีกาวินิจฉัยว่า โจทก์อ้างตามคำร้องว่า โจทก์ยังคัดคำพยานและเอกสารไม่หมด เพิ่งคัดไปได้เพียงครึ่งหนึ่ง เนื่องจากคำให้การและเอกสารมีมากมาย
ศาลฎีกาพิจารณาแล้วเห็นว่าคดีนี้มิได้มีถ้อยคำสำนวนมากมายใหญ่โตเป็นพิเศษจนถึงกับจะเป็นเหตุให้โจทก์ตรวจและทำคำร้องอุทธรณ์ไม่ทันในกำหนด 15 วันตามที่กฎหมายกำหนดไว้เอกสารที่จำเลยอ้างเป็นพยาน แม้จะมีหลายฉบับ โจทก์ก็ยื่นคำร้องขอตรวจดูและคัดเอกสารของจำเลยแล้วเมื่อวันที่ 27 มกราคม 2512 และศาลชั้นต้นสั่งอนุญาตในวันเดียวกัน เชื่อว่าโจทก์ได้ตรวจดูและคัดเอกสารที่จำเลยอ้างแล้ว
ศาลฎีกาวินิจฉัย
อนึ่ง ศาลชั้นต้นอ่านคำพิพากษาให้โจทก์จำเลยฟังตั้งแต่วันที่ 20 พฤษภาคม 2512 โจทก์เฉยเสียเพิ่งจะมายื่นคำร้องขอคัดพยานโจทก์พยานจำเลยและคำพิพากษาเมื่อวันที่ 29 พฤษภาคม 2512 ซึ่งศาลชั้นต้นก็สั่งอนุญาตในวันนั้นมิได้ชักช้า การคัดไม่เสร็จเกิดจากเหตุที่โจทก์ไม่รีบจัดการเสียแต่เมื่อฟังคำพิพากษาต่างหาก มิใช่เป็นเพราะถ้อยคำสำนวนมีมากมายจนคัดไม่ทัน ข้ออ้างดังกล่าวของโจทก์จึงยังถือไม่ได้ว่าเป็นพฤติการณ์พิเศษตามนัยคำพิพากษาฎีกาที่ 1095/2507 นางสาวลำแพน อรัญวงษ์ โจทก์ นางเสมียน อรัญวงศ์ กับพวก จำเลย ศาลอุทธรณ์พิพากษาชอบแล้ว
ผลคำพิพากษา
พิพากษายืน ให้ยกฎีกาโจทก์
