คำฟ้องและคำให้การ
โจทก์ฟ้องว่าจำเลยมีน้ำข้าวหมักดองเมาซึ่งมีแรงแอลกอฮอล์สามารถดื่มกินมึนเมาได้เช่นเดียวกับสุรา มีปริมาณ 20 ลิตรไว้ในครอบครองโดยจำเลยรู้อยู่แล้วว่าเป็นน้ำข้าวหมักดองเมาทำขึ้นโดยมิชอบด้วยกฎหมาย และมิได้รับอนุญาตขอให้ลงโทษตามพระราชบัญญัติภาษีชั้นในแก้ไขเพิ่มเติม 2476 มาตรา 8ทางพิจารณาได้ความว่า จำเลยอยู่บ้านอื่นได้ไปช่วยงานบวชนาคนางสุ่นผู้เป็นป้าอันเป็นบ้านที่เจ้าพนักงานไปค้นสุราเถื่อน จำเลยได้หิ้วให้น้ำข้าวหมักของกลางออกจากบ้านนางสุ่นไปเพื่อซ่อนในป่า
คำพิพากษาศาลล่าง
ศาลอุทธรณ์พิพากษากลับให้ยกฟ้องโจทก์ศาลฎีกาพิจารณาเห็นว่า คดีฟังได้เพียงว่า จำเลยได้หิ้วไหน้ำข้าวหมักดองของกลางไปไว้ในป่าไม่ได้ความว่าจำเลยได้เกี่ยวข้องแก่ของกลางยิ่งไปกว่านั้น ทั้งจำเลยไม่ใช่เจ้าของบ้านการกระทำส่อให้เห็นว่ามีเจตนาเพียงพอไปให้พ้นจากการจับกุม ยังไม่พอฟังว่าจำเลยมีไว้ในครอบครองหรือพิทักษ์
ผลคำพิพากษา
จึงพิพากษายืน
