คำฟ้องและคำให้การ
โจทก์ฟ้องว่า โจทก์จำเลยได้ทำพิธีแต่งงานกันแต่ไม่ได้จดทะเบียนสมรส โจทก์ได้ออกเงินให้จำเลยไปซื้อที่ดินแปลงหนึ่งใส่ชื่อจำเลยในโฉนด และได้ปลูกบ้านลงในที่ดินแปลงนี้ ๑ หลัง ต่อมาโจทก์จำเลยทะเลาะวิวาทอยู่ร่วมกันไม่ได้ โจทก์จึงขอเรียกร้องที่ดินและบ้านเรือนครึ่งหนึ่งจากจำเลย จำเลยต่อสู้ว่า โจทก์จำเลยเคยอยู่ร่วมกันต่อมาบุตรโจทก์แสดงการดูหมิ่นจำเลย ๆ จึงกลับบ้านไปอยู่กับมารดา ต่อมาโจทก์มาขอคืนดีกับจำเลย ๆ ประสงค์จะหาที่ดินและบ้านอยู่ โจทก์จึงให้เงินจำเลยไปปลูกบ้านในที่ดินของจำเลย แต่ต่อมาโจทก์หึงหวงจำเลยไม่ยอมให้จำเลยประกอบอาชีพและติดต่อกับบุคคลอื่น จำเลยจึงไม่ยอมกลับไปเป็นภริยาโจทก์ เงินที่โจทก์ได้ให้จำเลยเพื่อซื้อกรรมสิทธิ์ที่ดินและบ้านเป็นการให้โดยเสน่หา คดีขาดอายุความ ฟ้องโจทก์เคลือบคลุม
คำพิพากษาศาลล่าง
ศาลชั้นต้นพิจารณาแล้วพิพากษาให้จำเลยแบ่งจ่ายราคาทรัพย์ครึ่งหนึ่งให้แก่โจทก์ หรือมิฉะนั้นก็ให้เอาทรัพย์ขายทอดตลาดเอาเงินแบ่งกันคนละครึ่ง
จำเลยอุทธรณ์
ศาลอุทธรณ์พิพากษายืน
ศาลฎีกาวินิจฉัย
จำเลยฎีกา
ศาลฎีกาเห็นว่า โจทก์จำเลยได้ประกอบพิธีสมรส แต่มิได้จดทะเบียนสมรส และได้อยู่ร่วมกันที่ร้านของโจทก์ แต่เมื่อจำเลยไม่ถูกกับบุตรโจทก์จึงได้แยกไปอยู่กับมารดา โจทก์จำเลยต่างก็ประกอบอาชีพของตน และมีทรัพย์สมบัติแยกกัน ต่อมาโจทก์หวังจะคืนดีกับจำเลยจึงมอบเช็คให้จำเลยไปซื้อที่ใส่ชื่อจำเลยเป็นเจ้าของ จึงเป็นการให้โดยเสน่หา การปลูกบ้านรายพิพาทในที่ซึ่งจำเลยมีกรรมสิทธิ์แต่ผู้เดียวก็เป็นการให้โดยเสน่หาเช่นเดียวกัน มิใช่เป็นทรัพย์ที่ประกอบทำมาหาได้ร่วมกัน
ผลคำพิพากษา
พิพากษากลับคำพิพากษาศาลอุทธรณ์ ยกฟ้องโจทก์
