คำฟ้องและคำให้การ
ได้ความว่าที่รายพิพาทเป็นทางเกวียนสำหรับสาธารณะขนสัญจรมานานแล้ว ต่อมาจำเลยได้รับโฉนดที่ดินรวมทั้งทางนี้อยู่ในโฉนดด้วย บัดนี้จำเลยปิดทาง โจทก์จึงขอให้ลงโทษตาม ม.๓๓๔ ข้อ ๒ และ ๓๓๖ ข้อ ๒ กับบังคับให้เปิดทาง ศาลเดิมตัดสินยกฟ้อง ศาลอุทธรณ์ตัดสินกลับให้จำเลยเปิดทางอย่างเดิม และให้ปรับจำเลยคนละ ๕ บาทตาม ม.๓๓๖ ข้อ ๒
ศาลฎีกาวินิจฉัย
ศาลฎีกาเห็นว่า ทางนี้จะอยู่ในโฉนดแล้วจำเลยก็ดี เมื่อปรากฏว่าเป็นทางสาธารณะแล้วจำเลยไม่มีอำนาจถือเป็นของตนได้ ฎีกาที่ ๗๘๑/๗๒ จึงตัดสินยืนตามศาลอุทธรณ์