เนื้อความคำพิพากษา
คดีนี้โจทก์ฟ้องขอให้ลงโทษจำเลยฐานแจ้งความเท็จต่อเจ้าพนักงานหรือบอกให้เจ้าพนักงานจดแจ้งข้อความเท็จว่า โจทก์มิได้เป็นทายาทของผู้ตาย ทำให้โจทก์เสียหายจำเลยให้การต่อสู้ว่า จำเลยแจ้งความตามคำแนะนำของทนายความว่าโจทก์มิได้เป็นทายาทศาลอุทธรณ์พิพากษายืนตามศาลชั้นต้นโดยวินิจฉัยว่า จำเลยมิได้มีเจตนากระทำความผิดต่อกฎหมาย การที่จำเลยกระทำไปก็โดยเชื่อคำแนะนำของทนายความด้วยความสุจริต จะเอาผิดแก่จำเลยดังโจทก์ฟ้องไม่ได้ ให้ยกฟ้องโจทก์ฎีกาศาลฎีกาเห็นว่า ตามที่โจทก์ฎีกาว่า จำเลยกระทำไปโดยเชื่อคำแนะนำของทนายความด้วยความสุจริตจะเอาผิดตามฟ้องของโจทก์ไม่ได้เป็นการฝ่าฝืนกฎหมายลักษณะอาญา มาตรา 45 บุคคลกระทำผิดไม่รู้กฎหมายจะเอาความที่ไม่รู้กฎหมายมาแก้ตัวไม่ได้นั้น เรื่องนี้ไม่ใช่เป็นเรื่องกระทำผิดโดยไม่รู้กฎหมายจะเอาความที่ไม่รู้กฎหมายมาแก้ตัวดังโจทก์ฎีกา แต่เป็นเรื่องที่จำเลยมีเจตนากระทำผิดดังโจทก์ฟ้องหรือไม่ต่างหาก ซึ่งข้อนี้ศาลล่างฟังข้อเท็จจริงต้องกันมาว่าจำเลยไม่มีเจตนากระทำผิด จึงต้องห้ามฎีกาตามมาตรา 21
ผลคำพิพากษา
พิพากษายืน
