คำฟ้องและคำให้การ
โจทก์ฟ้องว่า โจทก์กู้เงินจำเลยและมอบโฉนดที่นาให้จำเลยยึดถือเป็นประกัน โจทก์นำต้นเงินและดอกเบี้ยไปชำระให้จำเลย ๆ ไม่ยอมรับชำระและไม่คืนโฉนดให้โจทก์ จึงขอให้ศาลบังคับจำเลยรับชำระหนี้และคืนโฉนดจำเลยให้การว่า โจทก์กู้เงินจำเลย และมอบโฉนดให้จำเลยยึดถือเป็นประกันหนี้ตามฟ้องจริง แต่ต่อมาโจทก์ได้ทำหนังสือสัญญาเป็นค้ำประกันหนี้เงินกู้ที่นายยนต์กู้จากจำเลยอีก 2 ฉบับ และโจทก์มอบให้จำเลยยึดถือโฉนดดังกล่าวเป็นประกันอีกด้วย คู่ความรับกันว่า สัญญาค้ำประกันทั้ง 2 ฉบับ และสัญญากู้ที่โจทก์ทำให้ไว้กับจำเลย ไม่ได้ระบุว่าโจทก์ได้มอบโฉนดให้จำเลยยึดถือเป็นประกันหนี้ศาลชั้นต้นงดสืบพยานโจทก์จำเลย แล้วพิพากษาให้จำเลยรับชำระหนี้และคืนโฉนดให้โจทก์จำเลยอุทธรณ์ศาลอุทธรณ์พิพากษายกคำพิพากษาศาลชั้นต้น
ย้อนสำนวนให้ศาลชั้นต้นพิจารณาพิพากษาใหม่โจทก์ฎีกาศาลฎีกาเห็นว่า สัญญาค้ำประกันหนี้ที่นายยนต์กู้จากจำเลยเป็นการประกันด้วยบุคคล ต้องมีหลักฐานเป็นหนังสือ ส่วนข้อตกลงที่ว่าโจทก์ยอมให้จำเลยยึดโฉนดไว้จนกว่าจำเลยจะได้รับชำระหนี้จากนายยนต์ครบถ้วนนั้นเป็นสัญญาที่ตกลงกันเป็นพิเศษอีกอันหนึ่งไม่เกี่ยวกับสัญญาค้ำประกันนั้น และไม่มีกฎหมายบังคับว่าต้องมีหลักฐานเป็นหนังสือ เมื่อเป็นสัญญาซึ่งตกลงกันต่างหากจากสัญญาค้ำประกัน ก็ไม่ต้องเขียนลงในสัญญาค้ำประกัน ฉะนั้น จำเลยจึงนำสืบพยานบุคคลว่าโจทก์ได้ตกลงให้จำเลยยึดโฉนดไว้จนกว่าจะได้รับชำระหนี้ที่นายยนต์กู้ไปจากจำเลยได้ไม่เป็นการสืบเพิ่มเติมสัญญาค้ำประกันตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 94(ข) และการที่โจทก์ตกลงให้จำเลยยึดโฉนดไว้จนกว่าจะได้รับชำระหนี้ครบถ้วนนั้น เป็นเรื่องยอมให้ยึดตัวเอกสารหลักฐานแสดงกรรมสิทธิ์ในตัวทรัพย์เท่านั้น จำเลยหามีสิทธิพิเศษใด ๆ ในตัวทรัพย์ คือที่ดินตามโฉนดนั้นไม่ ไม่เข้าลักษณะจำนองอันจะต้องทำเป็นหนังสือและจดทะเบียนต่อพนักงานเจ้าหน้าที่
ผลคำพิพากษา
พิพากษายืน
