คำฟ้องและคำให้การ
โจทก์ฟ้องว่า จำเลยทั้งสองกับพวกได้ร่วมกันรับไก่จำนวน ๓๐,๙๖๐ ตัว ของผู้เสียหายไว้เลี้ยงดูแลรักษาในความครอบครอง ต่อมาจำเลยทั้งสองกับพวกร่วมกันเบียดบังยักยอกเอาไก่ดังกล่าวจำนวน ๑๙,๔๘๑ ตัวไปขายโดยทุจริต ขอให้ลงโทษตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา ๓๕๒, ๘๓ให้จำเลยทั้งสองร่วมกันคืนหรือใช้ราคาทรัพย์ ๕๘๔,๔๓๐ บาท แก่ผู้เสียหาย
จำเลยทั้งสองให้การปฏิเสธ
คำพิพากษาศาลล่าง
ศาลชั้นต้นพิจารณาแล้วพิพากษาว่า จำเลยทั้งสองมีความผิดตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา ๓๕๒ จำคุกคนละ ๑ ปี ให้จำเลยทั้งสองร่วมกันคืนหรือใช้ราคาทรัพย์ ๕๘๔,๔๓๐ บาท แก่โจทก์ร่วม
จำเลยทั้งสองอุทธรณ์
ศาลอุทธรณ์พิพากษากลับ ให้ยกฟ้อง โจทก์และโจทก์ร่วมฎีกา
ศาลฎีกาวินิจฉัย
ศาลฎีกาวินิจฉัยว่า สัญญาการเลี้ยงไก่ระบุราคาลูกไก่ อาหารไก่ไว้แน่นอน และเมื่อไก่เจริญเติบโตแล้วโจทก์ร่วมจะมาจับไปฆ่าโดยตีราคาไก่ตามน้ำหนัก ซึ่งเมื่อได้ยอดเงินเท่าใดก็จะเอายอดเงินค่าลูกไก่ และวัคซีนไก่มาหักออก หากเหลือเงินก็จะมอบให้เป็นประโยชน์แก่จำเลยทั้งสอง แต่ถ้าเงินไม่พอ จำเลยทั้งสองจะต้องชำระค่าลูกไก่อาหารไก่ และวัคซีนไก่ที่ค้างอยู่ทั้งหมด เช่นนี้จึงไม่ใช่สัญญาฝากทรัพย์ แต่เป็นเรื่องที่โจทก์ร่วมยอมให้จำเลยทั้งสองซื้อลูกไก่อาหารไก่และวัคซีนไก่ด้วยเงินเชื่อโดยมีข้อตกลงว่า เมื่อไก่เจริญเติบโตแล้วจะต้องนำมาขายให้โจทก์ร่วม ดังนั้นเมื่อโจทก์ร่วมส่งมอบลูกไก่ให้จำเลยทั้งสองกรรมสิทธิ์ในลูกไก่ย่อมตกเป็นของจำเลยทั้งสองทันที จึงไม่จำต้องวินิจฉัยว่าจำเลยทั้งสองได้ร่วมกันรับลูกไก่จากโจทก์ร่วมและเบียดบังไว้โดยทุจริตหรือไม่ เพราะถึงจำเลยทั้งสองได้กระทำเช่นนั้นจริง จำเลยทั้งสองก็ไม่มีความผิดฐานยักยอก
ผลคำพิพากษา
พิพากษายืน
