คำฟ้องและคำให้การ
ความว่า
คำพิพากษาศาลล่าง
ศาลชั้นต้นพิพากษาให้จำเลยจัดการโอนโฉนดที่ดินให้โจทก์และศาลได้สั่งไปยังหอทะเบียนให้จัดการโอนโฉนดให้แก่โจทก์หอทะเบียนได้ปฏิบัติตามคำสั่งของศาลแล้ว ฝ่ายจำเลยอุทธรณ์และยื่นคำร้องต่อศาลอุทธรณ์ว่า โจทก์เอาที่ดินไปจำนองผู้อื่น ขอให้ศาลสั่งอายัดที่ดินรายนี้ มิให้โจทก์โอนขายหรือเพิ่มจำนวนเงินจำนองศาลอุทธรณ์พิจารณาคำร้องประกอบกับสำนวนแล้ว มีคำสั่งห้ามโจทก์โอนหรือเพิ่มจำนวนที่รายนี้จนกว่าศาลจะสั่งเป็นอย่างอื่นโจทก์ฎีกาคำสั่งศาลอุทธรณ์โดยกล่าวว่า ศาลอุทธรณ์จะสั่งอายัดไม่ได้ แม้จะสั่งได้ ก็จะสั่งโดยไม่มีการไต่สวนเสียก่อน หาได้ไม่
ศาลฎีกาวินิจฉัย
ศาลฎีกาวินิจฉัยว่า การยื่นคำขอของจำเลยเป็นการยื่นตาม มาตรา 254 ประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง ซึ่งตามมาตรา 255 บัญญัติว่า ห้ามมิให้ศาลอนุญาตตามคำขอที่ยื่นไว้ตามมาตรา 254 เว้นแต่ศาลจะเป็นที่พอใจจากพยานที่ผู้ขอนำมาสืบหรือได้เรียกมาสืบการที่ศาลอุทธรณ์สั่งมิได้มีการไต่สวนก่อนจึงเป็นการไม่ชอบ
ผลคำพิพากษา
พิพากษายกคำสั่งศาลอุทธรณ์เสีย
