คำฟ้องและคำให้การ
โจทก์ฟ้องขอให้ขับไล่จำเลยและรื้อเรือนออกไปจากที่ดินซึ่งโจทก์เป็นเจ้าของกรรมสิทธิ์ และให้จำเลยใช้ค่าเสียหาย
จำเลยให้การว่า จำเลยได้ปลูกเรือนในที่พิพาทโดยได้รับความยินยอมจากเจ้าของที่ดินคนเดิม ต่อมาที่ดินตกเป็นของโจทก์ การที่เจ้าของยินยอมให้จำเลยปลูกเรือนในที่ดินแล้ว ย่อมไม่เป็นการปลูกโดยละเมิดต่อโจทก์ และเรือนพิพาทตกเป็นของโจทก์ผู้เป็นเจ้าของที่ดิน แต่โจทก์ต้องใช้ราคาที่ดินที่เพิ่มขึ้นให้แก่จำเลย โจทก์ไม่มีอำนาจฟ้องขับไล่จำเลย ขอให้ยกฟ้อง ศาลชั้นต้นงดสืบพยานโจทก์จำเลยแล้ววินิจฉัยว่า โจทก์รับโอนที่ดินมาจากเจ้าของที่ดินเดิม ได้บอกกล่าวให้จำเลยออกจากที่ดินของโจทก์แล้ว จำเลยไม่ออก การอยู่ต่อไปจึงเป็นการละเมิด โจทก์มีสิทธิฟ้องขับไล่จำเลยได้ พิพากษาขับไล่จำเลยและบริวารออกไปจากที่ดินของโจทก์ ให้จำเลยรื้อเรือนของจำเลยออกไปจากที่โจทก์ และให้จำเลยใช้ค่าเสียหาย
คำพิพากษาศาลล่าง
จำเลยอุทธรณ์
ศาลอุทธรณ์พิจารณาแล้วพิพากษายืน จำเลยฎีกาว่า โจทก์ไม่มีอำนาจฟ้อง เพราะจำเลยปลูกสร้างเรือนลงในที่ดินโดยเจ้าของที่ดินเดิมอนุญาตและสุจริต ต่อมาเจ้าของที่ดินโอนขายที่ดินให้โจทก์เช่นนี้ โจทก์เป็นเจ้าของโรงเรือนโดยใช้ค่าแห่งที่ดินเพิ่มขึ้นตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา ๑๓๑๐
ศาลฎีกาวินิจฉัย
ศาลฎีกาเห็นว่า การที่จำเลยปลูกสร้างเรือนลงในที่พิพาทโดยรู้อยู่ก่อนแล้วว่าเป็นที่ดินของผู้อื่น และเจ้าของที่ดินผู้นั้นได้อนุญาตให้จำเลยอาศัย เช่นนี้กรณีไม่ต้องด้วยประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา ๑๓๑๐ ตามนัยคำพิพากษาฎีกาที่ ๙๒๑/๒๔๙๖ ต่อมาเมื่อเจ้าของที่ดินเดิมโอนขายที่ดินให้โจทก์ โจทก์เป็นเจ้าของกรรมสิทธิ์ที่ดินไม่ประสงค์จะให้จำเลยอยู่อาศัยต่อไป จำเลยย่อมไม่มีสิทธิจะอยู่ในที่พิพาท โจทก์จึงไม่มีอำนาจฟ้องขับไล่จำเลยได้
ผลคำพิพากษา
พิพากษายืน
