คำฟ้องและคำให้การ
โจทก์ฟ้องขอให้ลงโทษจำเลยตามพระราชบัญญัติยาเสพติดให้โทษพ.ศ. ๒๕๒๒ มาตรา ๔, ๗, ๘, ๑๕, ๖๖, ๖๗, ๙๗, ๑๐๗ ประมวลกฎหมายอาญามาตรา ๙๒, ๕๘ คืนธนบัตรของกลางแก่เจ้าของ เพิ่มโทษจำเลยตามกฎหมายและบวกโทษของจำเลยที่รอการลงโทษไว้เข้ากับโทษของจำเลยในคดีนี้ด้วย
จำเลยให้การปฏิเสธ แต่รับว่าเคยต้องโทษ พ้นโทษและมีโทษที่รอการลงโทษตามฟ้อง
คำพิพากษาศาลล่าง
ศาลชั้นต้นพิพากษาแล้วพิพากษายกฟ้อง คืนธนบัตรของกลางแก่เจ้าของ
โจทก์อุทธรณ์
ศาลอุทธรณ์พิพากษากลับว่า จำเลยมีความผิดฐานมีเฮโรอีนไว้ในครอบครองเพื่อจำหน่ายและจำหน่ายเฮโรอีนตามพระราชบัญญัติยาเสพติดให้โทษ พ.ศ. ๒๕๒๒ มาตรา ๑๕ ประกอบด้วยมาตรา ๖๖วรรคหนึ่ง แต่การกระทำของจำเลยเป็นกรรมเดียวผิดต่อกฎหมายหลายบท แต่ละบทมีอัตราโทษเท่ากัน ให้ลงโทษฐานจำหน่ายเฮโรอีนตามพระราชบัญญัติยาเสพติดให้โทษ พ.ศ. ๒๕๒๒ มาตรา ๑๕ ประกอบด้วยมาตรา ๖๖ วรรคหนึ่ง เพียงบทเดียว จำคุก ๕ ปี จำเลยให้การรับสารภาพในชั้นจับกุมชั้นสอบสวนและนำสืบเป็นประโยชน์แก่การพิจารณา ลดโทษให้หนึ่งในสามตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา ๗๘ คงจำคุก ๓ ปี ๔ เดือนคืนธนบัตรของกลางแก่เจ้าของ คำขอให้เพิ่มโทษและบวกโทษให้ยก
ศาลฎีกาวินิจฉัย
โจทก์ฎีกาขอให้บวกโทษจำคุกที่รอการลงโทษไว้ในคดีก่อนเข้ากับโทษของจำเลย โดยอธิบดีกรมอัยการลงลายมือชื่อรับรองในฎีกาว่า มีเหตุอันควรที่ศาลฎีกาจะได้วินิจฉัย
ศาลฎีกาวินิจฉัยว่า สำหรับความผิดของจำเลยข้อหามีเฮโรอีนไว้ในครอบครองเพื่อจำหน่ายและจำหน่ายเฮโรอีน ซึ่งศาลอุทธรณ์พิพากษาลงโทษจำคุกจำเลย ๓ ปี ๔ เดือนนั้น โจทก์และจำเลยมิได้ฎีกาในปัญหาดังกล่าว คดีจึงฟังเป็นยุติว่า จำเลยได้กระทำความผิดตามข้อหาดังกล่าวนั้นจริงและก่อนคดีนี้จำเลยต้องคำพิพากษาถึงที่สุดฐานเสพกัญชา ตามคดีอาญาหมายเลขแดงที่ ๔๗๕๒/๒๕๒๙ และ ๑๖๑๕๔/๒๕๒๙ของศาลแขวงพระนครใต้ เมื่อวันที่ ๒๒ ตุลาคม ๒๕๒๙ และวันที่ ๒๐พฤศจิกายน ๒๕๒๙ และคดีอาญาหมายเลขแดงที่ ๑๓๓๔/๒๕๓๐ และ ๑๖๖๔/๒๕๓๐ของศาลแขวงพระนครเหนือ เมื่อวันที่ ๒๐ มีนาคม ๒๕๓๐ และวันที่ ๘เมษายน ๒๕๓๐ ตามลำดับ ให้ลงโทษจำคุกมีกำหนดคดีละ ๑๕ วัน ปรับคดีละ ๕๐๐ บาท โทษจำคุกให้รอการลงโทษไว้มีกำหนดคดีละ ๑ ปี คดีมีปัญหาวินิจฉัยตามฎีกาของโจทก์ว่า ที่ศาลอุทธรณ์ไม่นำคดีที่ศาลรอการลงโทษจำเลยไว้ในคดีก่อนมาบวกเข้ากับโทษในคดีนี้ ชอบหรือไม่
พิเคราะห์แล้วเห็นว่า ตามพระราชบัญญัติล้างมลทินในวโรกาสที่พระบาทสมเด็จพระปรมินทรมหาภูมิพลอดุลยเดชทรงมีพระชนมพรรษา๖๐ พรรษา พ.ศ. ๒๕๓๐ ที่บัญญัติไว้ในมาตรา ๔ ว่า "ให้ล้างมลทินให้แก่บรรดาผู้ต้องโทษในกรณีความผิดต่าง ๆ ซึ่งได้กระทำก่อนหรือในวันที่ ๕ ธันวาคม พ.ศ. ๒๕๓๐ และได้พ้นโทษไปแล้วก่อนหรือในวันที่พระราชบัญญัตินี้ใช้บังคับหรือซึ่งได้พ้นโทษไปโดยผลแห่งพระราชกฤษฎีกาพระราชทานอภัยโทษ พ.ศ. ๒๕๓๐ โดยให้ถือว่าผู้นั้นมิได้เคยถูกลงโทษในกรณีความผิดนั้น ๆ" นั้นผู้ที่จะได้รับประโยชน์ตามพระราชบัญญัติดังกล่าวนี้ จึงหมายถึงผู้ที่ได้กระทำความผิดก่อนหรือในวันที่ ๕ ธันวาคม พ.ศ. ๒๕๓๐ ซึ่งได้รับโทษและพ้นโทษไปแล้ว แต่สำหรับคดีก่อนของจำเลยนั้นแม้จะได้กระทำผิดก่อนวันที่ ๕ธันวาคม
พ.ศ. ๒๕๓๐ ก็ตาม แต่ศาลก็ให้รอการลงโทษไว้ จึงยังถือไม่ได้ว่าจำเลยได้รับโทษและพ้นโทษไปแล้ว กรณีของจำเลยไม่เข้าหลักเกณฑ์อันเป็นองค์ประกอบที่จะได้รับประโยชน์ตามพระราชบัญญัติดังกล่าวนี้ ดังนั้น เมื่อจำเลยได้มากระทำผิดในคดีนี้ภายในกำหนดเวลาที่ศาลให้รอการลงโทษไว้จึงต้องนำโทษในคดีก่อนมาบวกกับโทษในคดีนี้ตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา ๕๘ ที่ศาลอุทธรณ์วินิจฉัยว่าจำเลยได้รับประโยชน์ตามพระราชบัญญัติล้างมลทินในวโรกาสที่พระบาทสมเด็จพระปรมินทรมหาภูมิพลอดุลยเดชทรงมีพระชนมพรรษา ๖๐ พรรษาพ.ศ. ๒๕๓๐ ศาลฎีกาไม่เห็นพ้องด้วย ฎีกาของโจทก์ฟังขึ้น
ผลคำพิพากษา
พิพากษาแก้เป็นว่า ให้นำโทษจำคุกของจำเลยที่ศาลรอการลงโทษไว้ในคดีก่อนคดีละ ๑๕ วัน รวม ๔ คดี บวกเข้ากับโทษคดีหลัง คงเป็นโทษจำคุก ๓ ปี ๔ เดือน ๖๐ วัน นอกจากที่แก้คงให้เป็นไปตามคำพิพากษาศาลอุทธรณ์.
