คำฟ้องและคำให้การ
โจทก์ฟ้องขับไล่จำเลยทั้งสองสำนวนออกจากบ้านเช่าของโจทก์ที่ตำบลตลาดหลวง อำเภอเมืองอ่างทอง ฯลฯศาลชั้นต้นเห็นว่า จำเลยทั้งสองทำการค้าเล็ก ๆ น้อย ๆ จำเลยและครอบครัวได้อาศัยอยู่ในห้องพิพาทเป็นประจำ เป็นสำคัญ จำเลยไม่ได้อยู่อาศัยเพื่อควบคุมการค้า ห้องพิพาทเป็นเคหะตามความหมายของพระราชบัญญัติควบคุมค่าเช่า ฯลฯ จึงพิพากษายกฟ้องโจทก์อุทธรณ์ศาลอุทธรณ์พิพากษายืนโจทก์ฎีกาศาลฎีกาประชุมปรึกษา ข้อเท็จจริงตามศาลล่างทั้งสองฟังมามีว่า จำเลยตลอดทั้งครอบครัวได้อาศัยหลับนอน ทำครัวหุงหาอาหารกินอยู่ในห้องรายพิพาทกันนี้ ส่วนจำเลยทำการขายทองรูปพรรณและกาแฟเป็นการค้าเล็ก ๆ น้อย ๆ จำเลยไม่ได้มาอยู่อาศัยเพื่อควบคุมการค้าจำเลยใช้ห้องพิพาทเป็นที่อยู่อาศัยเป็นส่วนใหญ่หรือสำคัญกว่าการค้าศาลฎีกาเห็นว่าข้อเท็จจริงได้ความดังนี้ ก็ต้องฟังว่าจำเลยใช้ห้องรายพิพาทเป็นเคห สถานที่อยู่อาศัย อยู่ในความคุ้มครองของพระราชบัญญัติควบคุมค่าเช่า ฯลฯ จึงพร้อมกันพิพากษายืน
