คำฟ้องและคำให้การ
โจทก์ฟ้องเรียกเงินจำนวน ๖๘ บาท ตามหนังสือสัญญาปราณีประนอมซึ่งจำเลยทำไว้ให้โจทก์ ชั้นพิจารณาคู่ความแถลงรับกันว่าจำเลยได้ทำสัญญาให้โจทก์จริง เนื่องจากเหตุที่โจทก์จะฟ้องคดีอาญาหาว่าจำเลยแจ้งความเท็จ และทำให้เสื่อมเสียอิสสรภาพแต่จำเลยว่าเป็นสัญญาที่ให้งดการฟ้องร้องคดีอาญาแผ่นดินย่อมเป็นโมฆะ
คำพิพากษาศาลล่าง
ศาลชั้นต้นพิพากษาให้จำเลยใช้เงินตามฟ้อง
จำเลยอุทธรณ์
ศาลอุทธรณ์เห็นว่าสัญญนั้นหาเป็นโมฆะไม่ เพราะความผิดฐานทำให้เสื่อมเสียอิสสรภาพในบางมาตราเป็นความผิดส่วนตัว คู่ความยอมทำสัญญายอมกันได้ตามมาตรา ๓๕ ประมวลวิธีพิจารณาความอาญา จึงพิพากษายืน
ศาลฎีกาวินิจฉัย
จำเลยฎีกา
ศาลฎีกาเห็นว่าความผิดฐานแจ้งความเท็จนั้น เป็นคดีอาญาที่มิใช่ความผิดต่อส่วนตัว ซึ่งจะทำสัญญายอมความไม่ได้ เมื่อโจทก์จำเลยนำคดีอาญาที่มิใช่ความผิดต่อส่วนตัวมายอมความเช่นนี้ ย่อมแสดงว่ามีวัตถุประสงค์ขัดต่อความสงบเรียบร้อยของประชาชน เป็นโมฆะตามมารตรา ๑๑+ ประมวลกฎหมายแพ่งแลพาณิชย์
ผลคำพิพากษา
จึงพิพากษาให้ยกฟ้องโจทก์.
