คำฟ้องและคำให้การ
เดิมโจทก์ฟ้องนางชั้นจำเลย ขอให้รับผิดใช้หนี้ของนายเล็กสามีซึ่งได้วายชนม์ไปแล้ว นางชั้นจำเลยได้ทำสัญญาปราณีประนอมยอมความกับโจทก์ยอมชำระหนี้แทนสามี ครบกำหนดสัญญานางชั้นไม่ชำระเงินโจทก์ได้ยึดที่ดินซึ่งมีชื่อผู้ตายเป็นเจ้าของอยู่ด้วย นายน้อมยื่นคำร้องขัดทรัพย์ อ้างว่านายน้อมมีสิทธิที่จะได้รับมฤดกของนายเล็กผู้ตาย นางชั้นจำเลยไม่มีสิทธิทำสัญญายอมความกับโจทก์ เพราะนางชั้นไม่ใช่ภรรยาของนายเล็กและไม่ใช่เป็นผู้รับมฤดก จึงเป็นบุคคลภายนอก แม้จะเป็นก็ไม่ชอบด้วยกฎหมาย ขอให้ถอนการยึด ศาลชั้นต้นสั่งว่า หนึ่สินรายนี้เป็นของนายเล็กและผู้ร้องก็รับว่าที่ดินที่โจทก์ยึด นายเล็กมีส่วนได้อยู่ด้วยจะร้องขัดทรัพย์ไม่ได้ ให้ยกคำร้อง
คำพิพากษาศาลล่าง
ผู้ร้องอุทธรณ์
ศาลอุทธรณ์พิพากษายืน
ศาลฎีกาวินิจฉัย
ผู้ร้องฎีกา
ศาลฎีกาเห็นว่าตาม ป.ม. วิธีพิจารณาความแพ่ง ม.๒๘๘ การร้องขัดทรัพย์ ต้องเป็นกรณีผู้ร้องกล่าวอ้างว่า "ลูกหนี้ตามคำพิพากษาไม่ใช่เจ้าของทรัพย์สินที่ยึด" แต่คดีนี้ปรากฎว่าตามฟ้องและสัญญาปราณีประนอมยอมความลูกหนี้ตามคำพิพากษาเป็นภรรยาต้องใช้หนี้แทนสามีผู้วายชนม์ ทรัพย์สินที่ยึดเป็นของสามีผู้วายชนม์ หาใช่เป็นเรื่องยึดทรัพย์ของบุคคลอื่นไม่ จะร้องขัดทรัพย์ไม่ได้พิพากษายืน ให้ยกคำร้อง
