คำฟ้องและคำให้การ
โจทก์ฟ้องขอให้ลงโทษตามพระราชบัญญัติว่าด้วยความผิดอันเกิดจากการใช้เช็ค พ.ศ. 2534 มาตรา 4 ประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 83 และนับโทษจำเลยต่อจากโทษในคดีอาญาหมายเลขแดงที่ 981/2540 ของศาลชั้นต้นจำเลยให้การรับสารภาพและรับว่าเป็นบุคคลคนเดียวกับจำเลยในคดีที่โจทก์ขอให้นับโทษต่อศาลชั้นต้นพิพากษายกฟ้องโจทก์อุทธรณ์ โดยอธิบดีอัยการเขต 2 รักษาการในตำแหน่งอัยการพิเศษประจำเขต 2 ซึ่งได้รับมอบหมายจากอัยการสูงสุดรับรองให้ฎีกาในปัญหาข้อเท็จจริงศาลอุทธรณ์ภาค 1 พิพากษายกคำพิพากษาศาลชั้นต้นให้ศาลชั้นต้นวินิจฉัยประเด็นข้ออื่นแล้วพิพากษาใหม่ตามรูปคดีจำเลยฎีกาศาลฎีกาวินิจฉัยว่า
ศาลฎีกาวินิจฉัย
ที่จำเลยฎีกาว่าโจทก์มิได้บรรยายฟ้องว่าผู้เสียหายได้ร้องทุกข์ภายในสามเดือนนับแต่วันรู้เรื่องความผิดและรู้ตัวผู้กระทำผิดแม้จำเลยให้การรับสารภาพ แต่โจทก์ไม่สืบพยานให้เห็นว่าผู้เสียหายได้ร้องทุกข์ภายในกำหนดสามเดือนดังกล่าว จึงถือว่าไม่มีการร้องทุกข์ภายในอายุความหรือเป็นกรณีสงสัยว่าผู้เสียหายได้ร้องทุกข์ภายในอายุความหรือไม่ชอบที่จะยกประโยชน์แห่งความสงสัยให้แก่จำเลยโดยการยกฟ้องโจทก์นั้น เห็นว่า ที่โจทก์บรรยายฟ้องว่าเจ้าพนักงานแจ้งข้อหาแก่จำเลยในวันที่ 21 เมษายน 2540 ซึ่งเป็นเวลาภายหลังจากวันที่จำเลยกระทำผิดสามเดือนเศษ ก็มิได้หมายความว่าผู้เสียหายเพิ่งไปร้องทุกข์ต่อพนักงานสอบสวนในวันที่21 เมษายน 2540 หรือวันที่ผู้เสียหายรู้เรื่องความผิดและรู้ตัวผู้กระทำผิดนับถึงวันที่ 21 เมษายน 2540 เป็นเวลาเกินกว่าสามเดือนแล้วเพราะกรณีเป็นไปได้ว่า
ผู้เสียหายได้ร้องทุกข์ต่อเจ้าพนักงานตำรวจภายในกำหนดอายุความแล้ว ต่อมาจึงได้ตัวจำเลยมาดำเนินคดีและมีการแจ้งข้อหาแก่จำเลยในภายหลังซึ่งเป็นเวลาเกินกว่าสามเดือนนับแต่วันที่จำเลยกระทำความผิดและในคดีที่พนักงานอัยการเป็นโจทก์ โจทก์ไม่ต้องบรรยายฟ้องว่าผู้เสียหายได้ร้องทุกข์โดยชอบด้วยกฎหมายแล้ว ดังนั้นเมื่อจำเลยให้การรับสารภาพโดยมิได้ต่อสู้ว่า คดีโจทก์ขาดอายุความหรือผู้เสียหายมิได้ร้องทุกข์ภายในสามเดือนนับแต่วันที่ผู้เสียหายรู้เรื่องความผิดและรู้ตัวผู้กระทำผิดจึงต้องถือว่าคดีนี้ผู้เสียหายได้ร้องทุกข์โดยชอบด้วยกฎหมายแล้ว
ผลคำพิพากษา
พิพากษายืน
