คำฟ้องและคำให้การ
ได้ความว่า เดิมนายถึกนางคูณโจทก์ฟ้องขอให้ขับไล่จำเลยออกจากที่นา
จำเลยให้การต่อสู้กรรมสิทธิ์ว่าเป็นของนายพรม ๆ ได้ทำพินัยกรรมยกให้นายเทียมจำเลย และนายเทียมเป็นโจทก์ฟ้องนายถึกนางคูณขอให้คืนเรือนและโคโดยว่าเป็นของนายพรม ๆ ทำพินัยกรรมให้ไว้ นายถึกนางคูณแก้ว่า นายพรมยกให้นายถึกนางคูณแล้ว และพินัยกรรมนั้นให้ไม่ได้ศาลชั้นต้นสั่งให้จำเลยนำสืบก่อน แล้วฟังว่าพินัยกรรมทำขึ้นเมื่อนายพรมไม่มีสติ จึงพิพากษาให้นายถึกนางคูณโจทก์ชนะคดีเต็มตามฟ้องศาลอุทธรณ์พิพากษาแก้ว่า โคเป็นมรดกของนายพรมนายเทียมและนางขำฎีกาทั้งสองสำนวนศาลฎีกาเห็นว่า ตามข้อหาและคำให้การทั้ง 2 สำนวนมีใจความดังกล่าว ย่อมเป็นหน้าที่โจทก์แต่ละสำนวนต้องนำสืบคดีของตน จะให้ฝ่ายหนึ่งสืบก่อนทั้งสองสำนวนไม่ชอบ แต่เมื่อคดีได้พิจารณาสืบพยานไปจนสิ้นกระแสความแล้วทั้งสองฝ่ายการที่ศาลชั้นต้นสั่งให้จำเลยนำสืบก่อน จึงไม่สมควรที่จะแก้ไข ส่วนข้อเท็จจริงฟังตามศาลอุทธรณ์จึง
ผลคำพิพากษา
พิพากษายืน
