คำฟ้องและคำให้การ
ศาลเดิมมีคำพิพากษาให้ ภ. เป็นคนล้มละลาย และให้เจ้าพนักงานรักษาทรัพย์เข้าจัดการทรัพย์สิน ภ.ยื่นฟ้อง อ. ต่อศาลว่ากระทำผิดอาชญา ศาลพระราชอาชญายกฟ้องโดยเห็นว่าหลักฐานไม่พอ
คำพิพากษาศาลล่าง
ศาลอุทธรณ์แลศาลฎีกาวินิจฉัยว่า ภ.เป็นคนล้มละลายไม่มีสิทธิจะฟ้องได้ เพราะมิได้รับอนุญาตจากเจ้าพนักงานรักษาทรัพย์ จึงให้ยกฟ้องอีก ภ.จึงยื่นคำร้องต่อเจ้าพนักงานรักษาทรัพย์ขอให้จัดการฟ้อง อ. ในกรณีย์ดังได้เคยกล่าวหามาแล้ว เจ้าพนักงานรักษาทรัพย์ยกคำร้องของ ภ.โดยเห็นว่าศาลพระราชอาชญาได้พิจารณาจนเสร็จสำนวนและพิพากษาแล้วว่า อ. ไม่มีความ ผิด จึงไม่ชอบด้วยทางปฏิบัติที่จะไต่สวนอีก ศาลคดีต่างประเทศแลศาลอุทธรณ์เห็นว่าคำสั่งของเจ้าพนักงานรักษาทรัพย์ชอบแล้ว จึงให้ยกคำร้อง
ศาลฎีกาวินิจฉัย
ศาลฎีกาเห็นว่า คดีที่ ภ.กล่าวหา อ.นั้น ศาลพระราชอาชญาได้วินิจฉัยแล้วว่าหลักฐานไม่เพียงพอ เจ้าพนักงานจึงไม่จัดการฟ้องร้อง
ผลคำพิพากษา
จึงพิพากษายืนตามศาลล่างทั้งสอง
