คำฟ้องและคำให้การ
ได้ความว่า ว.ต้องหาว่าลักไถของ ข. ล.กับ ว.คุมตัวไปส่งผู้ใหญ่บ้าน ๆ ไม่อยู่ เมียผู้ใหญ่บ้านบอกให้ไปส่งอำเภอ ในระวางทาง ว.วิ่งหนี จำเลยเข้าขัดขวางมิให้ ส.และ ข.ไล่ติดตาม และขู่ว่าถ้าขืนตามจะถูกทำร้าย ส.และข. กลัวจึงไม่ติดตาม ว.ไปดังนี้
โจทก์ฟ้องขอให้ลงโทษจำเลยตาม ม.๑๖๕ และในคดีเรื่อง ว. นั้นถึงทีสุดศาลได้ตัดสินให้ยกฟ้องโจทก์ที่ขอให้ลงโทษฐานลักทรัพย์และฐานหลบหนีที่คุมขังแล้ว ศาลเดิมตัดสินว่า จำเลยมีผิดตาม ม.๑๖๕ ให้จำคุก ๖ เดือน ศาลอุทธรณ์ตัดสินแก้ว่า ในขณะนั้นจะถือว่า ว. อยู่ในระวางคุมขังโดยชอบด้วยกฎหมายไม่ได้ จำเลยมีผิดตาม ม.๑๕๔ ข้อ ๔ ให้จำคุกไว้ ๑ เดือน ศาลฎีกาตัดสินกลับว่า จำเลยยังไม่มีผิดให้ปล่อยตัวไป