คำฟ้องและคำให้การ
ได้ความว่าจำเลยขายเกลือให้นายแก้วไป ๑๔ ถัง ซึ่งผิดเงื่อนไขในใบอนุญาตเพราะจำเลยได้รับอนุญาตให้จำหน่ายปลีกครั้งหนึ่ง ๆ ต่ำกว่า ๕ ถัง
คำพิพากษาศาลล่าง
ศาลชั้นต้นพิพากษาลงโทษจำเลยตามพระราชบัญญัติเกลือ ๒๔๘๑ มาตรา ๑๔ กฎกระทรวงการคลังออกตามความในพระราชบัญญัติเกลือ ๒๔๘๑ (ฉะบับที่ ๕) ส่วนของกลางไม่ใช่สิ่งที่ใช้กระทำผิด หรือได้มาจากการกระทำผิด หรือมีไว้เป็นความผิดอันขัดตามมาตรา ๒๗ล๒๘ กฎหมายลักษณะอาญา จึงไม่ริบ
โจทก์อุทธรณ์ขอให้ริบเกลือของกลางศาลอุทธรณ์พิพากยืน. โจทก์ฎีกาว่า เกลือเป็นของที่ควรริบตามมาตรา ๒๘ กฎหมายลักษณะอาญา
ศาลฎีกาวินิจฉัย
ศาลฎีกาเห็นว่าตามพระราชบัญญัติเกลือ พ.ศ.๒๔๘๑ มาตรา ๘ เป็นเรื่องที่ผู้ได้รับอนุญาตให้จำหน่ายเกลือต้องปฏิบัติตามเงื่อนไขที่รัฐมนตรีกำหนดไว้ในกฎกระทรวง จำเลยในคดีนี้ได้รับใบอนุญาตให้ขายเกลือแล้ว ฉะนั้นการขายเกลือของจำเลยย่อมไม่เป็นผิด ที่จะเป็นผิดนั้นเป็นเพราะขายผิดเงื่อนไขตามกฎหระทรวง ฉะนั้นเกลือจึงไม่เป็นที่จะริบได้ตามความในกฎหมายลักษณะอาญามาตรา ๒๘
ผลคำพิพากษา
พิพากษายืน.
