คำฟ้องและคำให้การ
โจทก์ฟ้องขอให้ลงโทษจำเลยตามพระราชบัญญัติว่าด้วยความผิดอันเกิดจากการใช้เช็ค พ.ศ. 2497 มาตรา 3 ประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 91ศาลชั้นต้นไต่สวนมูลฟ้องแล้วเห็นว่าคดีมีมูล ให้ประทับฟ้องจำเลยให้การปฏิเสธศาลชั้นต้นพิพากษาว่า จำเลยมีความผิดตามพระราชบัญญัติว่าด้วยความผิดอันเกิดจากการใช้เช็ค พ.ศ. 2534 มาตรา 4(1) ให้เรียงกระทงลงโทษตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 91 วางโทษจำคุกกรรมละ3 เดือน รวม 4 กรรม เป็นจำคุก 12 เดือนจำเลยอุทธรณ์ศาลอุทธรณ์พิพากษากลับ ให้ยกฟ้องโจทก์ฎีกาศาลฎีกาวินิจฉัยว่า จำเลยออกเช็คพิพาท 4 ฉบับ ตามฟ้องให้โจทก์เมื่อเช็คพิพาทถึงกำหนดชำระเงิน โจทก์ได้นำไปเรียกเก็บเงินปรากฏว่าธนาคารตามเช็คพิพาทได้ปฏิเสธการจ่ายเงินตามเช็คพิพาททั้ง 4 ฉบับ
จำเลยไม่มีเงินในบัญชีขณะที่ออกเช็ค แต่การที่โจทก์จำเลยได้ตกลงกันเมื่อวันที่ 9 ตุลาคม 2534 ภายหลังที่โจทก์ฟ้องคดีนี้ว่าให้จำเลยเอาหนี้ตามเช็คทั้งหมดรวมทั้งเช็คพิพาท 4 ฉบับด้วยมารวมกันแล้วให้จำเลยทำหนังสือสัญญากู้ยืมเงินโจทก์จำนวน4,000,000 บาท ตามสำเนาสัญญากู้ยืมเงินเอกสารหมาย จ.14 โดยมีข้อความระบุว่า "ผู้กู้ได้ยืมเงินสดจากผู้ให้กู้เป็นจำนวน4,000,000 บาท ได้จ่ายเช็คของธนาคาร มอบให้ไว้กับผู้ให้กู้เมื่อถึงกำหนดให้เข้าบัญชีเพื่อเรียกเก็บ วันนี้ผู้กู้ได้มอบเช็คดังกล่าวข้างต้นให้กับผู้ให้กู้ไว้เป็นที่เรียบร้อยในวันทำสัญญาลงชื่อ ยรรยง พิมพิรัตน์ ผู้กู้ สุพัตรา รุ่งทิวากรกิจผู้ให้กู้" ถือว่าได้ทำสัญญาเปลี่ยนสิ่งซึ่งเป็นสาระสำคัญแห่งหนี้เป็นการแปลงหนี้ใหม่
หนี้ตามเช็คพิพาทเป็นอันระงับไป มูลหนี้ที่จำเลยออกเช็คพิพาทจึงสิ้นผลผูกพัน คดีเป็นอันเลิกกันตามพระราชบัญญัติว่าด้วยความผิดอันเกิดจากการใช้เช็ค พ.ศ. 2534มาตรา 7 ประกอบประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 3 วรรคแรก และสิทธินำคดีอาญามาฟ้องของโจทก์เป็นอันระงับไปตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา มาตรา 39(3)
ผลคำพิพากษา
พิพากษายืน
