คำฟ้องและคำให้การ
โจทก์ฟ้องขอให้ลงโทษจำเลยฐานวิ่งราวทรัพย์ ตาม ก.ม.ลักษณะอาญามาตรา ๒๙๗, ๒๙๓, ฯลฯ
จำเลยให้การปฏิเสธ ในวันนัดพิจารณาก่อนลงมือสืบพยานโจทก์จำเลยยื่นคำร้องต่อศาลว่า ฟ้องโจทก์เคลือนคุลมฝ่ายโจทก์ยื่นคำร้องในทันใดนั้น ขอแก้ไขเพิ่มเติมฟ้อง จำเลยคัดค้าน ศาลชั้นต้นสั่งยกคำร้องโจทก์ แล้วพิพากษาว่าฟ้องโจทก์ไม่สมบูรณ์ตามกฎหมายให้ยกฟ้อง
คำพิพากษาศาลล่าง
โจทก์อุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์อนุญาตให้เพิ่มเติมที่ว่าได้ จึงพิพากษายกคำพิพากษาศาลชั้นต้นให้ดำเนินกระบวนพิจารณายกคำพิพากษา ใหม่ตามรูปความ.
ศาลฎีกาวินิจฉัย
จำเลยฎีกา
ศาลฎีกาเห็นว่า ตาม ป.ม.วิ.อาญามาตรา ๑๖๓ นั้น โจทก์มีอำนาจยื่นคำร้องขอแก้ฟ้องก่อนมีคำพิพากษาศาลชั้นต้นได้ แต่ "เมื่อมีเหตุอันควร" ตามนัยคำพิพากษาฎีกาที่ ๗๗๔/๒๔๘๑ และที่ ๑๑๐/๒๔๙๒ คดีนี้โจทก์มิได้อ้างเหตุที่ขอแก้ฟ้องเสียเลย กล่าวแต่ว่าฟ้องโจทก์ขาดข้อความบางประการ จึงไม่มีเหตุที่จะให้ศาลวินิจฉัยว่า ควรให้แก้ฟ้องหรือไม่
ผลคำพิพากษา
พิพากษากลับคำพิพากษาศาลอุทธรณ์ ให้ยกฟ้องโจทก์.
