คำฟ้องและคำให้การ
ศาลชั้นต้นและศาลอุทธรณ์พิพากษาว่าที่พิพาทเป็นมรดกตกทอดแก่โจทก์ให้ขับไล่จำเลยออกจากที่พิพาท
ศาลฎีกาวินิจฉัย
จำเลยฎีกาศาลฎีกาวินิจฉัยข้อกฎหมายว่า "คดีนี้โจทก์ฟ้องว่า ทรัพย์พิพาทเป็นของนางจินา วาปีหรือศรีโยหะ ได้รับมรดกจากบิดามารดา เมื่อนางจินา วาปีหรือศรีโยหะตาย จึงเป็นทรัพย์มรดกของผู้ตายตกได้แก่โจทก์ ซึ่งเป็นพี่น้องร่วมบิดามารดาเดียวกันกับเจ้ามรดก จำเลยให้การเพียงว่าจำเลยเป็นสามีโดยชอบด้วยกฎหมายของเจ้ามรดกมีสิทธิรับมรดกทั้งหมดแต่ผู้เดียว จำเลยมิได้ต่อสู้ว่าที่พิพาทเป็นทรัพย์ที่จำเลยกับนางจินา วาปีหรือศรีโยหะทำมาหาได้ระหว่างอยู่กินฉันสามีภรรยา อันจะมีประเด็นไปสู่ปัญหาว่าจำเลยมีสิทธิเป็นเจ้าของทรัพย์พิพาทในฐานะหุ้นส่วนดังจำเลยได้กล่าวมาในฎีกาหรือไม่ จำเลยเพิ่งจะยกปัญหาข้อนี้ขึ้นอ้างในชั้นอุทธรณ์ มิได้ยกหรือว่ากันมาแล้วแต่ในศาลชั้นต้น และไม่ใช่เป็นปัญหาเกี่ยวกับความสงบเรียบร้อยดังนั้นที่ศาลอุทธรณ์ไม่รับวินิจฉัยอุทธรณ์ของจำเลยในปัญหานี้ชอบแล้ว"
ผลคำพิพากษา
พิพากษายืน
