คำฟ้องและคำให้การ
โจทก์ฟ้องขอให้ลงโทษจำเลยตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 277, 317จำเลยให้การปฏิเสธศาลชั้นต้นพิพากษาว่าจำเลยมีความผิดตามประมวลกฎหมายอาญามาตรา 277, 317 เป็นสองกระทงจำเลยอุทธรณ์ศาลอุทธรณ์พิพากษากลับ ให้ยกฟ้องโจทก์ฎีกาศาลฎีกาวินิจฉัยปัญหาข้อกฎหมายว่า ปัญหาว่าจำเลยได้พรากผู้เสียหายไปจากบิดามารดาผู้เสียหายตามที่โจทก์ฟ้องหรือไม่ เห็นว่าในวันเกิดเหตุผู้เสียหายและจำเลยชวนกันไปเที่ยวโดยผู้เสียหายได้รับอนุญาตจากนางกิมเฮียงป้าของผู้เสียหายแล้วและผู้เสียหายไปนอนค้างที่บ้านพักของจำเลย ในคืนนั้นเวลาประมาณ 18 นาฬิกาครั้งหนึ่งและเวลาประมาณ 20 นาฬิกาอีกครั้งหนึ่ง จำเลยได้บอกให้ผู้เสียหายกลับบ้านแต่ผู้เสียหายไม่ยอมกลับ กรณีจึงยังฟังไม่ได้ว่า จำเลยได้พรากผู้เสียหายไปเสียจากบิดามารดาตามฟ้องของโจทก์
คำพิพากษาศาลล่าง
ศาลอุทธรณ์พิพากษายกฟ้องโจทก์ในข้อหานี้ชอบแล้ว
ผลคำพิพากษา
พิพากษาแก้เป็นว่า จำเลยมีความผิดตามประมวลกฎหมายอาญามาตรา 277 นอกจากที่แก้ให้เป็นไปตามคำพิพากษาศาลอุทธรณ์
