คำฟ้องและคำให้การ
โจทก์ฟ้องว่า โจทก์เป็นผู้เช่าห้องแถวของศาสนสมบัติหน้าวัดโพธิ์ สำหรับเช่าช่วงจำเลยทั้ง 25 รายนี้ ต่างได้เช่าห้องแถวรายนี้ ต่อมาจำเลยไม่ชำระค่าเช่าตามกำหนดผิดนัดไม่ชำระค่าเช่า 2 คราวติดกัน โจทก์จึงฟ้องขอให้ขับไล่ศาลชั้นต้นรวมพิจารณาและพิพากษาขับไล่จำเลยศาลอุทธรณ์ฟังว่า จำเลยไม่ได้ผิดนัดชำระค่าเช่า จึงพิพากษายกฟ้องโจทก์ฎีกาในข้อเท็จจริงและข้อกฎหมายหลายประการศาลฎีกา เห็นว่า ฎีกาข้อ 1 ที่ว่าศาลอุทธรณ์มิได้มีคำสั่งคำร้องของโจทก์ ที่คัดค้านว่าอุทธรณ์ จำเลยเป็นโมฆะ เพราะมีจำเลย 5 รายไม่ได้เซ็นชื่อในใบแต่งทนายนั้น ก็ปรากฏว่าศาลชั้นต้นได้เรียกจำเลยมาสอบถาม ปรากฏอยู่ในสำนวนแล้วว่า จำเลยทั้ง 5 ได้เซ็นชื่อในใบแต่งทนายมิใช่ลายเซ็นปลอมฎีกาข้อ 2 ที่ว่าโจทก์กับหลวงเจริญฯ
ทนายจำเลยได้ทำสัญญาประนีประนอมให้โจทก์ถอนฟ้องคดีอาญาเรื่องปลอมหนังสือ และจำเลยจะถอนฟ้องอุทธรณ์คดีนี้ จนโจทก์ได้ถอนฟ้องคดีอาญาแล้ว แต่ทนายจำเลยกลับทำอุบายนำคำร้องขอถอนอุทธรณ์ไปยื่น แล้วจำเลยทำคำร้องขอถอนหลวงเจริญฯ ออกจากเป็นทนาย เป็นเหตุให้ศาลอุทธรณ์ไม่อนุญาตให้ถอนฟ้องนั้น ก็เป็นเรื่องระหว่างโจทก์จำเลยอีก กรณีหนึ่งต่างหากไม่เกี่ยวแก่การวินิจฉัยประเด็นในคดีนี้ฎีกาข้อ 3 ที่ว่าคดี 25 สำนวนนี้เป็นคดีสามัญ เพียง 2 สำนวนนอกนั้นเป็นคดีมโนสาเร่ ซึ่งจำเลยไม่มีสิทธิอุทธรณ์ในข้อเท็จจริงได้ แต่ศาลอุทธรณ์กลับรับพิจารณาพิพากษาทั้ง 25 สำนวนเป็นการไม่ชอบนั้น ปรากฏว่าจำเลยทั้ง 25 สำนวนยื่นฟ้องอุทธรณ์มาฉบับเดียวกัน
ศาลชั้นต้นสั่งรับเป็นอุทธรณ์ ส่งสำเนาให้โจทก์ ๆมิได้คัดค้านโต้แย้งความข้อนี้ในชั้นแก้อุทธรณ์ ฉะนั้นความข้อนี้จึงได้ผ่านพ้นการวินิจฉัยศาลอุทธรณ์มาจนกระทั่งศาลอุทธรณ์พิพากษาแก้คำพิพากษาศาลชั้นต้น เป็นเหตุให้คดีฎีกาขึ้นมาได้ เพราะไม่ต้องห้าม เช่นนี้ศาลฎีกาจะกลับไปพิจารณาถึงการรับอุทธรณ์ว่าเป็นการชอบหรือไม่ไม่ได้ เพราะไม่มีประเด็นในชั้นศาลฎีกาแล้วส่วนในข้อเท็จจริง คงฟังว่า จำเลยไม่ได้ผิดนัดในการชำระค่าเช่า
ผลคำพิพากษา
จึงพิพากษายืน
