คำฟ้องและคำให้การ
โจทก์ฟ้องว่านายเพ็ชรจำเลยมีข้าวเปลือก 78,000 กิโลกรัม นายกลมจำเลยมี 12,000 กิโลกรัม แล้วไม่แจ้งปริมาณและสถานที่เก็บต่อคณะกรมการอำเภอ ตามประกาศของคณะกรมการจังหวัดซึ่งประกาศให้ผู้มีข้าวตั้งแต่ 10,000 กิโลกรัมขึ้นไปแจ้งปริมาณจำเลยให้การว่าไม่มีข้าวถึงจำนวนดังฟ้องศาลชั้นต้นฟังว่า จำเลยมีข้าวดังฟ้อง และไม่แจ้งปริมาณต่อเจ้าพนักงานดังฟ้องจึงลงโทษตามพระราชบัญญัติควบคุมเครื่องอุปโภคบริโภคฯจำเลยอุทธรณ์
คำพิพากษาศาลล่าง
ศาลอุทธรณ์พิพากษายืนจำเลยฎีกาข้อกฎหมายศาลฎีกาวินิจฉัยว่าฎีกาข้อแรกของจำเลยว่า ประกาศของคณะกรมการจังหวัดว่าให้ไปแจ้งต่อคณะกรมการอำเภอซึ่งตนมีภูมิลำเนา นายกลมจำเลยมีภูมิลำเนาในอำเภอบึงกานี จังหวัดหนองคาย จึงไม่มีหน้าที่ที่ต้องปฏิบัติตามประกาศ นายเพ็ชรมีภูมิลำเนาในเขตอำเภอสว่างดินแดนจังหวัดสกลนครจริง แต่โจทก์ไม่ได้ว่านายเพ็ชรไม่ได้ไปแจ้งต่ออำเภอสว่างดินแดน จึงลงโทษจำเลยไม่ได้
ศาลฎีกาวินิจฉัย
ศาลฎีกาเห็นว่า ศาลล่างทั้งสองฟังว่า จำเลยไม่ได้แจ้งปริมาณและสถานที่เก็บตามประกาศนั้นแล้ว ฉะนั้นการที่จำเลยอ้างว่าอยู่นอกเขตอำเภอวานรนิวาศซึ่งมีข้าวอยู่ จึงไม่ใช่ข้อสำคัญ
ผลคำพิพากษา
จึงพิพากษายืนตามศาลล่าง
