คำพิพากษาศาลล่าง
ศาลชั้นต้นพิพากษาลงโทษจำเลยมีกำหนด ๑๐ ปี ศาลอุทธรณ์คงฟังข้อเท็จจริงตามศาลชั้นต้นแต่แก้กำหนดโทษจำคุกจำเลยเหลือเพียง ๕ ปี
ศาลฎีกาวินิจฉัย
จำเลยฎีกา ศาลฎีกาตัดสินว่าที่ศาลอุทธรณ์แก้ไขศาลชั้นต้นเช่นนี้เป็นการแก้น้อย ฎีกาในข้อเท็จจริงมิได้ ต้องห้ามตาม ม.๒๑๘ แห่งประมวลวิธีพิจารณาอาญา ส่วนฎีกาในข้อกฎหมายของจำเลยนั้นจำเลยได้เคยยกขึ้นคัดค้านในชั้นศาลอุทธรณ์ครั้งหนึ่งแล้ว และศาลอุทธรณ์ก็ได้วินิจฉัยแล้ว แต่แทนที่จำเลยจะฎีกาคัดค้านว่าคำวินิจฉัยของศาลอุทธรณ์ไม่ถูกต้องอย่างไรกลับฎีกาคัดค้านเช่นเดียวกับในชั้นศาลอุทธรณ์เสมือนหนึ่งว่าอุทธรณ์ของจำเลยมิได้รับการวินิจฉัยจากศาลอุทธรณ์ดังนี้ มิถูกต้อง เรียกได้ว่าฎีกาของจำเลยเป็นการคัดค้านคำพิพากษาศาลชั้นต้นมิได้คัดค้านศาลอุทธรณ์อย่างไร ศาลฎีกาจึงรับวินิจฉัยไม่ได้ให้ยกเสีย
