คำฟ้องและคำให้การ
โจทก์ฟ้องขอให้ห้ามมิให้จำเลยใช้เครื่องจักรโรงน้ำแข็งให้เกิดเสียงดัง และไม่ให้ขี้เถ้าควันไฟปลิวตกลงไปในที่ดินและสิ่งปลูกสร้างของโจทก์ และเรียกค่าเสียหาย
จำเลยให้การปฏิเสธฟ้อง ต่อสู้ว่าโรงน้ำแข็งของจำเลยใช้เครื่องจักรไอน้ำเปิดเดินอยู่นั้นไม่ได้เกิดความกระเทือนมีเสียงดังและมีขี้เถ้าควันไฟปลิวตกในที่ดินและบ้านที่โจทก์อาศัย และตัดฟ้องว่า เคลือบคลุมไม่แจ้งชัดพอที่จะเข้าใจได้ว่าเป็นค่าเสียหายอะไรบ้าง อย่างไร เท่าไร ศาลชั้นต้นไปตรวจดูสถานที่เกิดเหตุแล้ววินิจฉัยว่า เสียงเครื่องจักรทำน้ำแข็งของจำเลยได้ทำเสียงและมีเขม่าตกไปในบ้านโจทก์ ถึงขนาดพอที่จะเรียกได้ว่าเป็นการก่อความรำคาญให้แก่โจทก์และบริวารอันเป็นการละเมิดสิทธิ พิพากษาห้ามไม่ให้จำเลยใช้เครื่องจักร ให้เกิดเสียงดังอันเป็นการก่อความรำคาญแก่โจทก์ต่อไป และไม่ให้จำเลยทำให้ขี้เถ้าเขม่าควันไฟปลิวตกเข้าไปในที่ดินและสิ่งปลูกสร้างของโจทก์ และใช้ค่าเสียหาย คำขออื่นให้ยกเสียศาลอุทธรณ์เห็นว่า เสียงของเครื่องจักรนั้นไม่ดังไปถึงโจทก์มากมายเกินควรอันก่อการเดือดร้อนรำคาญถึงขนาดสั่งห้าม พิพากษาแก้ให้ยกข้อที่บังคับห้ามมิให้ใช้เครื่องจักรนั้นเสีย นอกนั้นยืนตามโจทก์
ศาลฎีกาวินิจฉัย
จำเลยฎีกาศาลฎีกาวินิจฉัยว่า เรื่องนี้ศาลแพ่งผู้พิจารณาและได้ไปดูสถานที่ได้พิพากษาว่า ห้ามมิให้จำเลยใช้เครื่องจักรให้เกิดเสียงดังอันเป็นการก่อความรำคาญแก่โจทก์ต่อไป ฉะนั้นที่ศาลอุทธรณ์พิพากษาแก้ให้ยกข้อที่บังคับห้ามมิให้ใช้เครื่องจักรนั้นเสีย จึงไม่ต้องด้วยความเห็นศาลฎีกา เพราะศาลชั้นต้นมิได้ห้ามการใช้เครื่องจักรนั้นเสียเลย จึงเห็นว่าคำพิพากษาศาลชั้นต้นชอบแล้ว
ผลคำพิพากษา
พิพากษาแก้ให้บังคับคดีไปตามศาลชั้นต้น
