คำฟ้องและคำให้การ
ได้ความว่า จำเลยซื้อไม้สักเหลี่ยมจากนายยกบ้วน เป็นไม้ที่เสียภาษีค่าภาถหลวงแล้วไม่เหลี่ยมนี้ต่อมาจากจำเลยจ้างเลื่อนเป็นไม้แผ่น ระหว่างนั้นจำเลยถูกจับและฟ้องหาว่า มีไม้สักแปรรูปภายในเขตการควบคุมการแปรรูปไม้ขอให้ลงโทษ
คำพิพากษาศาลล่าง
ศาลชั้นต้นพิพากษายกฟ้อง
ศาลอุทธรณ์พิพากษากลับให้ลงโทษตามฟ้อง
ศาลฎีกาวินิจฉัย
จำเลยฎีกา
ศาลฎีกาเห็นว่า การมีไม้แปรรูปต้องขออนุญาตเจ้าหน้าที่ มิฉะนั้นมีความผิดไม่มีข้อยกเว้น ส่วนการแปรรูปไม้ที่แปรรูปมาแล้วจากไม้ซุง หรือไม้ท่อน มิใช่เพื่อการค้าเช้าอยู่ในข้อยกเว้นมาตรา ๑๓ ข้อ ๒ แห่ง พ.ร.บ.ป่าไม้ ( ฉบับที่ ๓ ) พ.ศ. ๒๔๙๔ มาตรา ๑๓ ข้อ ๒ ซึ่งเป็นคนละเรื่องกับคดีนี้
ผลคำพิพากษา
พิพากษายืน
